|
Spiraal
Freek braadt gehaktballen, ik google aan de keukentafel op anticonceptie. Ik ben pilmoe. Al een jaar of vijftien slik ik iedere dag een tabletje hormonen en dat staat me steeds meer tegen. Na een paar minuten weet ik de oplossing. “Een vasectomie is een fluitje van een cent,” zeg ik. “Ze trekken de zaadleiders uit je zak, knip-knip, de kapotte leidingen stoppen ze terug en wij hebben voortaan seks zonder gezeur.”
“Maar wij hebben toch al seks zonder gezeur?”
“Ik wil de pil niet meer slikken. Ik ben het zat!”
Freek duwt zijn bril steviger op zijn neus en kijkt me dreigend aan: “Je bedenkt maar wat anders. Ik wil geen knip-knip.”
“Ze kunnen er ook kleine klemmetjes op zetten.”
“Ze blijven van mijn ballen af!” Zijn stem slaat over. Als hij dan ook nog een hand beschermend op zijn edele delen legt, weet ik dat ik die vasectomie wel op mijn buik kan schrijven.
Ik google verder en lees alles over nuvaring, prikpil en implantaat. Uiteindelijk ga ik voor een mirena-spiraal. Mijn huisarts vindt het een prima plan, maar wil ‘m zelf niet zetten. “Dat is zo’n gedonder. Ga maar naar de gynaecoloog, die heeft er ervaring mee.” Als ik bij de apotheek het spiraal ophaal, begrijp ik wat hij bedoelt. De doos steekt met kop en schouders boven een normale plastic tas uit.
In de wachtkamer van het ziekenhuis blader ik nerveus door een vettige Story die zo oud is dat Yolante en Jan nog bij elkaar zijn. Na bijna een uur wordt mijn naam geroepen door een arts met een grote puist in zijn nek. Even overweeg ik te blijven zitten omdat hij te onervaren lijkt om een damesonderkantje wel eens live te hebben gezien. Ik verman mezelf: niet kinderachtig zijn maar doorpakken. In de spreekkamer wijst hij op een gordijn waarachter ik mijn onderste kleding kan uittrekken. Dat is zo’n ziekenhuisraadsel: dadelijk gaat hij in mijn vagina turen en meer, maar me uitkleden is te privé. Sokken aanhouden? Uit maar, want ik heb weer eens een setje aan dat wel zwart is, maar qua boord niet matcht. Verstand op nul en met de benen in de beugels. Goed, daar lig ik. Met een klappend geluid trekt de jongen plastic handschoenen aan. Ik bestudeer het plafond terwijl hij in mijn binnenste een klem probeert te zetten. Het is ingewikkelder dan een scootercarburateur vervangen want het zweet staat op zijn voorhoofd. “Even mijn bril opzetten,” zegt hij. “Het mondje flippert steeds weg.” Met een Ray Ban op zijn neus duwt, wringt en emmert hij door tot hij iets vastschroeft wat daar niet voor is bedoeld. Het doet pijn. Maar dat is nog niets vergeleken bij het inbrengen van het spiraal. “Ontspant u maar even,” zegt hij net als ik overweeg hem een klap te geven. En dan zit het ding eindelijk. Het jochie veegt met een tissue zijn voorhoofd af. Achter het gordijn dep ik mijn tranen weg met een maandverband want er ligt niets anders vochtabsorberends. Nadat ik ben aangekleed, geeft het ventje me weer een hand. “Veel plezier ermee.” Als een cowboy die een tien uur durende prairierit in de benen heeft zitten, strompel ik naar mijn auto.
Die avond in bed schuift Freek naar me toe en zegt dat hij het ding wil inwijden. “Ik moet er voorlopig niet aan denken,” antwoord ik, want geen anticonceptiemiddel is zo effectief als het inbrengen van een spiraal.
Pien van der Werf (37) woont met man Freek (39), dochter Ruby (7) en zoon Midas (5), werkt als freelance tekstschrijver en probeert gezond te leven.
< TERUG NAAR COLUMNS
|
