|
Me Tarzan, you Janzen
Chantal Janzen (28) speelt de hoofdrol in de nieuwe musical Tarzan en Jane. Mooie gelegenheid om haar te vragen hoe Tarzan een man moet zijn om haar te strikken.
De bus met de cast van Tarzan en Jane vertrekt over drie kwartier naar Het Circustheater in Scheveningen. Voor die tijd moet Chantal een fotosessie doen en een interview geven. De journalist en fotograaf hebben er rode vlekken van in de nek, maar Chantal Janzen drinkt ontspannen een cappuccinootje. “Kom maar op,” zegt ze.
Is Tarzan & Jane een hoogtepunt in je carrière?
“Zelfs in de meest letterlijke zin. Ik heb verschrikkelijke hoogtevrees en voor deze rol word ik een paar keer hoog boven het toneel getakeld. Echt afschuwelijk. Je ziet het niet aan me, maar elke keer blijf ik er bijna in. Ze zeggen dat het overgaat als je maar vaak genoeg met je angst wordt geconfronteerd. Jammer genoeg heb ik daar nog niets van gemerkt.”
Denk je dan niet: ik ga wat anders doen?
“In een musical spelen is dat wat ik van kinds af aan wil. Het is geweldig om Jane te spelen, de muziek van Phil Collins is prachtig en de cast is heel leuk. Tijdens de audities heb ik dan ook ontzettend mijn best gedaan. Het ging matig, want ik vind auditeren erg moeilijk. Doe mij maar een première. Dan kan ik gewoon mijn ding doen zonder dat ik de gezichten in de zaal zie. Tijdens audities sta je voor een tafel met twintig mannen en vrouwen die terwijl jij je in het zweet staan te werken, over je prestaties mompelen, een wenkbrauw optrekken of vreemd kuchen. Dodelijk. ”
Het lijkt zo voor de hand te liggen dat jij die rol krijgt.
“Jij denkt dat als je in Nederland een paar dingen hebt gedaan, ze dan automatisch voor je kiezen. Ze willen me ook graag hebben, want ik werk al heel lang voor ze, ze kennen me en weten wat ze aan me hebben. Als Joop kan kiezen tussen een onbekende Annie uit Appelscha die net zo goed kan zingen en acteren als ik, dan kiest hij voor mij. Maar als Annie beter is dan ik, dan wordt het een ander verhaal.”
Hoe komt Jane eigenlijk in dat oerwoud terecht?
“Jane is een jonge biologe en samen met haar vader, die ook bioloog is, trekken ze voor een expeditie diep de jungle in. Daar ontmoeten ze Tarzan, een zeldzame aapmens. Hij is als klein jongetje in de jungle achtergelaten en door apen opgevoed. Ze gaan hem bestuderen uit puur wetenschappelijke interesse, maar dan wordt Jane verliefd op hem.”
Kun je je daar iets bij voorstellen?
“Letterlijk zou dit verhaal niet kunnen gebeuren. Maar ik kan me wel voorstellen dat ze verliefd op hem wordt. Tarzan is nog zo puur, naiëf en onschuldig. Hij is nog helemaal niet aangetast door de menselijke wereld. Als hij je aardig vindt, dan aait hij je. Wij zouden dat niet zo snel doen. Ik vind wel dat je van Tarzan iets kunt leren. Het is belangrijk dat je bijvoorbeeld tegen je vrienden zegt hoe je je voelt, dat je het leuk vindt om bij die ander te zijn, dat je om die ander geeft. Vaak worden die dingen niet uitgesproken met het idee: dat weet die ander wel. Maar die ander weet dat vaak niet.”
Val je voor masculiene Tarzan-achtige types?
“Mijn partner moet wel mannelijk zijn. We zijn niet voor niets al man en vrouw geschapen. Je mag best een vrouwelijke man zijn, maar daar val ik dan niet voor.”
Geloof je in liefde op het eerste gezicht?
“Ik weet niet of dat bestaat. Ik geloof niet dat je bij de eerste blik weet of iemand de liefde van je leven is. Maar je kunt natuurlijk wel iemand onmiddellijk aantrekkelijk vinden.”
Je ouders zijn al ruim dertig jaar getrouwd.
“Dat lijkt me geweldig. Dat willen de meeste mensen toch?”
Jij hebt al drie liefdes van je leven gehad.
“Dat klinkt wel erg makkelijk. Ik weet, of denk te weten dat je meerdere grote liefdes kunt hebben. Roel was een grote liefde, maar Johnny en mijn ex daarvoor waren dat ook. Ik ga nooit een relatie aan met de deur op een kiertje. Ik ga er helemaal voor en dat voel ik ook zo. Als dat gevoel verdwijnt, dan houd ik iemand niet aan het lijntje. Ik ga niet aanmodderen. Dat heeft wel eens het koude douche effect veroorzaakt, dat de ander totaal niet zag aankomen dat mijn gevoelens waren veranderd. Maar zoiets kun je ook niet doseren. Je zegt niet een paar maanden voordat je het uitmaakt: ‘Lieverd, ik voel nu wat minder.’ En een maand later: ‘Schat, ik voel nu nog wat minder,’ en weer een maand later: ‘Ik geloof dat het nu toch echt over is.’”
Wil je kinderen?
“Mijn beste vriendin is een paar maanden geleden bevallen van een zoontje. Van jongs af aan riep ze dat ze graag jong moeder wilde worden. Dat heb ik helemaal niet. Mijn moeder heeft mij gekregen toen ze 31 was, en ik heb een geweldige band met haar. Ik kan me gewoon niet veel voorstellen bij een moeder die zo jong is dat je met haar kunt uitgaan of met wie je kleding kunt delen. Als ik 32 of zo ben, dat lijkt me een prachtig moment. Daarnaast heb ik het nu veel te druk. Als ik een accessoire wil dat leeft, dan koop ik wel een klein hondje. Ik wil niet een moeder zijn die zijn kind in de kleedkamer legt en de mevrouw van de grime instrueert dat ze er wat moet instoppen als het huilt.”
Over je vader vertel je minder in interviews.
“Ik ben net zo goed met mijn vader als met mijn moeder. Als er iets mis is met bijvoorbeeld mijn relatie, vertel ik het eerst aan mijn moeder, en dan aan mijn vader. Hij krijgt het ook te horen. Wat mijn moeder en ik hebben is een soort telepathie. Als ik niet lekker in mijn vel zit, dan belt mijn moeder vaak en zegt ze: ‘Volgens mij gaat het niet zo goed met je.’ Ik heb dat bij haar ook, en ik voel het ook bij mijn beste vriendin. Wij kunnen niets voor elkaar verbloemen. Ik interesseer me erg voor het intuïtieve en sensitieve. Iedereen heeft het volgens mij, maar veel mensen luisteren er niet naar. Ik weet vaak wie er belt, voel snel aan of iemand zichzelf is. Dat heeft me nog nooit in de steek gelaten. Het is wel eens lastig. Als ik iemand voor het eerst ontmoet, weet ik meteen of diegene strookt met mij. Soms is er iets wat me niet bevalt wat ik dan niet kan benoemen. Het betekent niet dat diegene een fout persoon is of zo, alleen dat ik er niet mee overweg kan. Anderen zeggen dan tegen me: ‘Waarom doe je zo vreemd tegen haar? Ze is hartstikke leuk.’ Vaak begrijpen ze een week of twee of drie later wel wat ik bedoelde. Meestal heb ik het als mensen niet zichzelf zijn. Dat voel ik meteen.”
De sfeer van de cast is ook heel belangrijk voor je.
“Een productie kan een sprookje zijn qua decors, muziek en kostuums, maar als de sfeer slecht is dan houd ik het niet vol.”
Maar heb je tot nu toe dan altijd geluk gehad?
“Dat ligt ook aan hoe je er zelf in staat. Je hebt niet toevallig altijd leuke mensen om je heen. Je moet het zelf leuk maken. Ik zorg ervoor dat er geen conflicten zijn, en als er irritaties zijn, dan praat ik die meteen uit. Ik stap op iemand af en vraag wat het probleem is.”
Dat is misschien wat makkelijker als je heel goed bent.
“In het begin stond ik ook als ensemble-danseresje rechts achteraan en was ik al blij als ik één keer mocht overlopen. Het komt echt door hoe je als persoon bent. Ik vind dat je nuchter moet blijven, en bescheiden. Op de juiste momenten moet je kunnen knallen en die bescheidenheid opzij zetten. Ik vind belangrijk dat je je niet meer voelt dan een ander. Je hoort wel eens van diva’s die een hoofdrol hebben en geen woord meer spreken tegen het ensemble. Ik denk dan: je kunt een schop onder je reet krijgen. We zijn allemaal gelijk.”
Heb je dat van thuis?
“Mijn ouders hebben me altijd veel zelfvertrouwen gegeven. Ze gaven met het gevoel dat ze hoe dan ook van me hielden. Ook als ik iets heel kleins op school goed had, zeiden ze: ‘Dat heb je prima gedaan.’ Ik deed een strenge balletopleiding, en kon daardoor bijvoorbeeld veel minder buiten spelen dan andere kinderen. Daar klaagde ik wel eens over. Maar mijn ouders hebben me nooit gepusht, ze zeiden altijd dat ik ermee kon ophouden als ik het niet leuk meer vond. Het was fijn dat die beslissing bij mij lag.”
Is er veel verschil tussen werken voor tv en in een musical?
“Ik moet er zo aan wennen dat bij tv iedereen van alles voor je wil doen. Als ik zeg dat ik dorst heb, is er al iemand onderweg om een glas water voor me te halen. Dat is zo’n luxe, en dat vind ik ook wel echte glamour. Bij tv word je een beetje op een voetstuk geplaatst. Iedereen heeft iets van: ‘Je moet haar niet belasten, want zij moet zo de uitzending presenteren.’ Bij toneel zit je oefeningen te doen op een vloer die niet is geveegd. Daar is niets glamourous aan. Je bent een team, een soort circusfamilie die door het land trekt met en voorstelling.”
Dat klinkt veel leuker.
“Dat vind ik ook veel leuker. Maar ik voel me bevoorrecht dat ik af en toe in een ander wereld kan stappen. En dat ik erom kan lachen als het allemaal een beetje te is.”
Zie je je tv-werk ook een beetje als een pensioenvoorziening? Als je 35 bent geweest, dan ben je toch te oud om te dansen?
“Ik zing en acteer natuurlijk ook. Mijn grote voorbeelden zijn Stanley Burleson en Simone Kleinsma, die zijn 40 plus en staan nog steeds aan de top. Maar ik wil vooral doen wat ik leuk vind.”
Dat betekent: in films acteren, tv-programma’s presenteren en in musicals spelen. Je hebt een heel druk leven.
“Ik ga niet zeggen dat het wel meevalt. Vorig jaar zomer had ik het ook even helemaal gehad. Toen ik op het toneel stond wist ik ineens bepaalde teksten niet meer. Terwijl als ik ergens goed in ben, het wel het onthouden van teksten is. Mijn harde schijf zat vol en er kon niets meer op of af. Je zag verder niets aan me, maar ik voelde me alsof ik slaapdronken was. Als je mijn arm optilde viel ie meteen omlaag. Gelukkig ging het over nadat ik twee weken in de zon had gelegen. Ik heb nu met RTL4 afgesproken dat ik nu even geen programma’s ga presenteren. Dat vond ik heel moeilijk om te zeggen, en het zij vonden het ook niet erg leuk. Maar het kan niet anders. We spelen acht keer per week Tarzan en Jane. Ik heb gewoon geen tijd.”
Een pr-medewerkster van Joop van den Ende rent naar binnen om Chantal op te halen. De bus staat op het punt weg te rijden. Daar gaat ze, om vanavond weer stralend, maar doodsbang, boven in het theater in de touwen te hangen.
Wie is Chantal Janzen?
Na een opleiding Jazztheater-showmusicaldans aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten kreeg Chantal een rol in de musical 42nd Street. Daarna volgden hoofdrollen in Saterday Night Fever, Kunt U Mij de Weg Naar Hamelen Vertellen, en Belle En Het Beest. Ze acteerde onder andere in de films: Volle Maan, Feestje en De Dominee. Dit jaar komen er twee films uit waarin ze een rol heeft: Kicks en Alles is Liefde. In verschillende tv-programma’s had ze een gastrol, en ze presenteerde De Staatsloterijshow en Idols III. Chantal had een relatie met Johnny de Mol en met Roel Kyvelos.
< TERUG NAAR INTERVIEWS
|
