|
|
 |
| 2007 LIBELLE | |
|
Zomermaranthoninterview Loretta Schrijver en Rosita Steenbeek over ouder worden, ouders en kinderloos zijn. Ze zijn allebei rond de vijftig, en dat lijkt de enige overeenkomst. Neem hun uiterlijk: Rosita heeft donkere krullen, Loretta stijl blond haar. De een heeft de stilte van haar studeerkamer nodig om boeken te schrijven, de ander floreert in een drukke tv-studio. De een heeft een veel jongere geliefde, de andere een oudere. Maar als ze elkaar voor het eerst ontmoeten in de grote tuin van het ouderlijk huis van Rosita, blijkt al snel dat ze veel met elkaar gemeen hebben. Om te beginnen hun gevoel voor humor. Word je met de jaren zelfverzekerder? “Dat herken ik wel,” zegt Loretta. “De scherpe kantjes gaan er inderdaad vanaf.” Rosita: “Maar nu ik erover nadenk… Ik heb deze week wel een glas water in het gezicht van mijn geliefde gegooid.” Loretta schatert het uit. “Je had zeker die reclame gezien van, kom, hoe heet het ook alweer…” Rosita kijkt haar niet begrijpend aan want ze is drie dagen geleden uit Italië gekomen en heeft nog geen tv gekeken. Loretta legt het uit en dan lachen ze erom. Vinden jullie ouder worden qua uiterlijk moeilijk? “Dat heb ik ook,” zegt Rosita, “Maar het scheelt dat ik een gelukkige relatie heb. Het ironische is dat toen ik jonger was ik een aantal relaties had met oudere mannen. Toen dacht ik vaak: vindt hij me wel mooi genoeg? Nu ik een relatie heb met een veel jongere man, maak ik me daar niet druk over want ik voel me enorm bewonderd en bemind. Vroeger zeiden die oudere mannen tegen mij: ‘Kijk eens naar die prachtige jonge Italiaanse mannen, wil je daar dan niets mee?’ Maar ik had er geen oog voor want ik val op de geest. Mijn vriend heeft ook een oude geest.” Loretta: “Mijn vriend is vijftien jaar ouder. Ik denk dat ik altijd op oudere mannen viel. Door hun rijpheid en wijsheid geven ze je het gevoel dat ze achter je staan en kunnen ze je net dat zetje geven: doe het nu maar. In de psychologie zou je dat kunnen vertalen naar een vaderfiguur. Het is lekker om je daartegenaan te schurken. Misschien heeft het ook te maken met goedkeuring of toestemming van je vader willen hebben. Herken jij dat?” “Zeker,” antwoordt Rosita. ”Het was zelfs het thema van mijn eerste boek De Laatste Vrouw. Achteraf ging het denk ik ook om de voorbeeldfunctie. Ik werd verliefd op de veel oudere regisseur Federcio Fellini omdat hij kunstenaar was en ik ermee worstelde hoe ik mijn ideeën moest vormgeven. Fellini zei tegen me: ‘Natuurlijk is je eigen leven het materiaal voor je werk. Je moet juist schrijven over je dromen en je ervaringen.’ Fellini was een gids op mijn levenspad.” Als jullie zo’n voorliefde hebben voor oudere mannen, hadden jullie dan wel een goede relatie met jullie eigen vader? Rosita: “Mijn vader was mijn grote held, die ik enorm bewonderde en beminde. Hij hield ook veel van mij, maar het was een ingewikkelde relatie. Ik heb ontzettend met hem gevochten. Mijn vader kon lezen in het Latijn en Grieks, Sanskriet, Zweeds en Russisch, maar tegelijkertijd had hij geen enkele behoefte om carrière te maken. Dan citeerde hij een gedicht van J.C. Bloem: ‘Eenvoudig gewoon geluk, klein schijnend, maar het meeste.’ Mijn vader vond het heel fijn dat ik zijn liefde voor de letteren had geërfd en dat ik boeken schreef, maar hij was ook wel eens bezorgd. Het liefst wilde hij dat ik een lieve man vond en een paar kindertjes kreeg. Dat vond hij de essentie van het leven.” Bij jullie allebei zijn die kinderen er nooit van gekomen. “Ja, zo ging het bij mij ook,” zegt Rosita, “Ik dacht ook altijd: later als ik groot ben, kom ik de man van mijn dromen tegen en dan krijg ik kinderen, net als mijn ouders. Ik had een prachtig voorbeeld: mijn ouders zijn hun leven lang verliefd op elkaar geweest. Maar ik kwam de juiste man niet tegen. Ik ging reizen, en op een bepaald moment was mijn leven zo onrustig en onvoorspelbaar dat daar geen kinderen meer in pasten. Dat heb ik nooit een gemis gevonden. Ik wilde boeken schrijven over mijn ervaringen, over klappen die het leven je geeft, over relaties. Ik geloof ook dat je soms bepaalde dingen moet opofferen om andere dingen beter te doen. Maar ik kan erg genieten van de kinderen van mijn zusjes en broer en vind het geweldig om hun ontwikkeling van dichtbij mee te maken.” Fel zegt Loretta: “Ik hoor wel eens dat je egoïstisch bent als je geen kinderen krijgt. Net of je de maatschappij een plezier doet door moeder te worden.” Daar moeten ze allebei om lachen. Dan zegt Rosita: “Je kunt je situaties voorstellen waarin het egoïstisch is om koste wat het kost een kind te willen.” Loretta: “Ik kan het niet begrijpen als mensen alles op alles zetten om toch maar vooral een biologisch eigen kind te krijgen. Draagmoeders, eiceldonoren, noem maar op. Kijk wat verder, denk ik dan. Kinderen hoeven niet per se biologisch van jou te zijn om van ze te houden. Anderhalf jaar geleden maakte ik iets mee waardoor ik dacht: hier draait het allemaal om. Een vriendin was bij me op bezoek met haar baby. Ze had ‘m op de bank gelegd zodat hij kon slapen terwijl wij in de keuken zaten te praten. Ik vroeg steeds: ‘Moeten we niet bij de bank gaan zitten?’ Maar ze zei: ‘Nee, laat maar, hij ligt goed.’ Toen begon het jongetje te huilen en ik wilde naar hem toe. ‘Zullen we niet even gaan kijken?’ vroeg ik weer, maar zij zei dat we ‘m niet meteen moesten troosten. Na een poosje gingen we dan eindelijk naar haar zoontje toe. Toen ik dat hummeltje op die bank zag liggen met zijn natte wangen, begon ik te huilen. En ik wist: als dit kindje aan mij wordt toevertrouwd, dan houd ik van hem. Dat geldt voor ieder kindje, voor elk wezen dat aan je zorgen is toevertrouwd.” Rosita knikt. “Dat is zorgzaamheid. Ieder mens heeft die behoefte en die gevoelens.” Waar kunnen jullie die zorgzaamheid dan in kwijt? Mijn vader is gestorven in de armen van mijn moeder, mijn zusje en mij. Een maand later kregen mijn moeder een zeer zwaar auto-ongeluk waarbij mijn neef overleed en mijn moeder en ik ernstig gewond raakten. Daarna heb ik al mijn moedergevoelens nodig gehad om mijn moeder op te vangen en ook om haar te leren hoe ze kan leven als alleenstaande vrouw. Mijn ouders maakten vroeger prachtige reizen, en nu maak ik die met haar. Onlangs zijn we samen in Egypte geweest. Zo ziet mijn moeder dat haar leven niet voorbij is na de dood van haar man. Dat het nog steeds mogelijk is om van mooie dingen te genieten in intiem gezelschap. We hebben veel plezier samen. Hoe is jouw relatie met je moeder?” “Mijn moeder zit ook 24 uur per dag in mijn hoofd,” antwoordt Loretta. “Speciaal voor haar ben ik van België naar Hilversum verhuisd. Dat is geen opoffering, ik wilde het zelf. Ze heeft vaak pijn door ouderdomskwalen. Ik bedenk van alles om met haar te ondernemen. Als ze ja zegt, kan ze me niet blijer maken, maar vaak zegt ze nee. Dat is dan haar verantwoordelijkheid. Ze weet in ieder geval dat die mogelijkheid er is. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om 85 te zijn, en veel alleen te zijn. Ik begrijp dat niet, ik houd er zelf wel van om onder de mensen te zijn.” Rosita: “Kiest ze daarvoor?” “Ja,” zegt Loretta. “Ze is haar hele leven graag alleen geweest, dat kan ze goed. Als ik haar ergens mee naartoe neem, vindt ze het gezellig en zegt iedereen ook: wat een leuke moeder heb jij. Ze was vroeger een prachtige vrouw, en kon maar moeilijk accepteren dat ze ouder werd. Wat dat betreft is ze heel anders dan ik. Ze was altijd met haar uiterlijk bezig, met hoe anderen over haar dachten en met omgangsvormen. Nog steeds zegt ze dingen als: ‘Loretta, praat niet zo met je handen.’ Of: ‘Loretta, doe je bij anderen ook zo?’ Dan heeft ze bijna last plaatvervangende schaamte. Ik denk wel eens dat ik nog altijd haar goedkeuring nodig heb. Van de week had ik allerlei leuke dingen meegemaakt: het afscheid van RTL, ik had meegespeeld in een soap en er waren voor een Max tv-programma portretten van me geschilderd. Gisteren heb ik dat allemaal aan mijn moeder laten zien en ze heeft zich rot gelachen. Dan ga ik daar zo lekker weg. Zorgen voor, liefde geven, volgens mij maakt het niet uit of je dat nu voelt voor een kind of voor je moeder. Het zal vast heel mooi zijn om een kind te hebben wat op jou of op je partner lijkt en waarin je de volgende generatie groot ziet worden. Maar het is een aspect. Het kan ook hartstikke fout gaan. Dat je een rotkind krijgt. ” “Helemaal mee eens,” zegt Rosita: “Ik denk dat er ook mensen in de maatschappij nodig zijn die geen gezin hebben. Ik heb drie vriendinnen die geen kinderen hebben en heel belangrijk voor me zijn. Toen ik na het auto-ongeluk een tijd moest revalideren in een verzorgingstehuis, zei mijn vriendin Mieke van der Wey: ‘Bel je mal, kom maar bij mij.’ Maandenlang heeft ze voor me gezorgd.” “Ik ben niet zo goed in het onderhouden van vriendschappen,” zegt Loretta. “Ik ben nonchalant. Dat betekent ook dat ik erg bij het moment leef. Ik koester die contacten wel, maar in symbolen. Ik draag alle mensen die iets voor me betekenen met me mee. De oorbellen die ik draag heb ik van mijn partner gekregen, de sigarettenkoker van een vriend, deze ring was de verlovingsring van mijn moeder, aan deze wereldnatuurfonds-tas heb ik mooie herinneringen. Ik weet nu al dat ik geen boekwinkel voorbij kan lopen zonder een boek van jou te kopen. Maar ik bel niet. Dat moet van een ander afkomen en dan haken mensen soms af. Terwijl ik in mijn gevoel wel heel trouw ben. Ik denk dat ik dat van mijn moeder heb.” Als je zelf moeder wordt, ga je vaak milder over je moeder denken. Of gebeurt dat ook door de tijd? Rosita: “Ik ben door de tijd veel milder en begrijpender geworden.” “Dat heb ik ook,” zegt Loretta. “Ik denk wel eens dat ik nu meer aan kinderen toe ben dan twintig jaar geleden. Nu zou ik er het geduld voor hebben, maar ik weet nog steeds niet of ik het 24/7 leuk zou vinden.” “Het past gewoon niet in mijn leven,” zegt Rosita. “Ik ben nu twee weken bij mijn moeder, daarna ga ik naar Amsterdam, vervolgens weer naar Rome en dan schilderen in Frankrijk. Daar schrijf ik dan weer boeken over waardoor die moeder met een stel kinderen mijn avonturen kan meebeleven.” Loretta begint te lachen. “Ik ga die boeken ook lezen, want het klinkt als een heerlijk leven.” Bio Loretta Loretta Schrijver (New York, 1956), studeerde geschiedenis en vertaalkunde waarna ze voor radio en tv ging werken. Vanaf 1989 presenteerde ze het RTL Nieuws en werd ze één van Nederlands meeste geliefde nieuwslezers. Vanaf 24 september gaat ze voor omroep Max de talkshow Max & Loretta presenteren, dagelijks te bekijken van 17.30 tot 18.20. Loretta is op 22 augustus te zien in het programma Sterren op het Doek, waarin drie kunstenaars portretten van Loretta maken. Bio Rosita Rosita Steenbeek ( Utrecht, 1959) , studeerde Klassieke Talen en Neerlandistiek. Na haar doctoraal vertrok ze naar Rome om er actrice te worden. Ze speelde in verschillende films en tv-series, schreef artikelen en vertaalde boeken. Ze had relaties met oudere Italiaanse intellectuelen zoals de regisseur Fellini en de schrijver Moravio en schreef hierover de internationale bestseller De Laatste Vrouw (1994). Rosita Steenbeek woont afwisselend in Rome, Amersfoort en Amsterdam. Haar laatste boek is Siciliaans Testament. ( 2006)
|
|
