Martin Bril en zijn meiden
Prachtdochters heeft Martin Bril. Lena (15) en Teuntje (13) zijn goedgebekt en hebben lang blond haar en lichte ogen. Intelligent zijn ze ook nog, want ze zitten op het Barleus gymnasium in Amsterdam. In de Volkskrant schrijft Martin Bril regelmatig ontroerende columns over zijn dochters. De mooiste stukjes zijn nu verzameld in het boek Vader En Dochters. Thuis aan de keukentafel vertellen ze hoe het is om dochter van Martin Bril te zijn, en Martin vertelt hoe het is om te wonen in een huis vol vrouwen.
Het boek
“Ik heb het boek gelezen,” zegt Teuntje, “maar niet elk stukje even goed.”
“Ging het vaak over mij?” vraagt Lena.
“Er stond één pijnlijk stuk in, dat je buikpijn hebt.”
“Dat moet eruit.”
Martin grijpt in. “Dat is toch zo gegaan! Je had ook buikpijn.”
“Maar ik word erop aangesproken,” zegt Lena. “De leraren in de klas hebben het erover, iedereen in de klas leest het. Soms is dat heel vervelend.”
Teuntje: “Sommige dingen overdrijft papa erg. Die zijn niet waar.”
“Vaak is het net even anders gegaan dan hij schrijft,” zegt Lena. “Hij laat zijn eigen fantasie erop los.”
“In de kern is het altijd waar,” verdedigt Martin zich, "zo werkt het nu eenmaal als je schrijft. Als het in de kern waar is, kunnen de lezers het herkennen."
Teuntje zucht. “We letten altijd heel goed op met wat we vertellen, want anders staat het de volgende dag in de krant. Soms zeg ik er meteen achteraan: ‘Dit zet je niet in de krant.’ Maar dat doet ie dan toch.”
Verontwaardigd zegt Martin: “Dat heb ik nooit gedaan.”
“O jawel,” zegt Teuntje.
“Daarom eisen we nu geld als hij het over ons heeft,” zegt Lena. “De opbrengst van die boek is ook voor de helft voor ons. Wij zijn het onderwerp. Hij heeft trouwens al eerder een boek over me geschreven: De Mooiste Baby Van De Hele Wereld.”
Martin barst in lachen uit.
Lena: “Ik vind het moeilijk dat er persoonlijke dingen in staan. Dat leraren weten dat ik een vriendje heb omdat dat in de krant heeft gestaan.”
“Ik vond het leuk dat hij iets positiefs over onze leraar aardrijkskunde schreef,” zegt Teuntje. “Toen we een brandoefening hadden en we door de lerarenkamer moesten lopen, zag ik dat ze dat stukje daar hadden opgehangen. Die leraar groet me ook altijd heel blij, zo van ho-oi. Die voelt zich gevleid.”
“Maar ik mag nooit een leraar afzeiken,” zegt Martin.
“Nee!” roepen de dames in koor.
School
Teuntje: “Papa is een taalwonder.”
< TERUG NAAR INTERVIEWS
|
