|
Derek Oglivie: ‘Ik wijs achterblijvers de weg’
Mensen barsten spontaan in huilen uit als ze Dereke Ogilvie ontmoeten. Ze hopen dat hij contact kan leggen met de geest van een geliefde die is overleden.
In een restaurant in Laren wacht ik op Derek Ogilvie. Ik ben behoorlijk nerveus. Zal hij rond mij ook een geest zien, bijvoorbeeld van mijn overleden opa? En wat heeft die dan te zeggen?
Derek stelt me meteen gerust. “Om contact te krijgen met de spirituele wereld moet ik me focussen. Ik kan niet multitasken: én een interview geven, én me tegelijkertijd focussen op de spirituele wereld. Ik zie wel eens spontaan een geestverschijning. Laatst zat ik een restaurant en toen zag ik dat een vrouw aan een hoektafeltje begeleidt werd door de geest van haar overleden vader. Dan stap ik niet op haar af om haar dat te vertellen. In mijn werk draait het om drie dingen: vertrouwen, begrip en privacy. Misschien geeft haar vader dingen aan me door die ze liever geheim wil houden. Of ze vindt het eng, of gelooft er niet in. Ik maak regelmatig mee dat mensen in huilen uitbarsten als ze me zien, of hun hart uitstorten. Dat vind ik moeilijk, ook omdat het vaak heel onverwacht komt, bijvoorbeeld als ik in de supermarkt sta of gewoon op straat loop. Die mensen hebben het gevoel dat ik een band met ze heb. Ik begrijp het wel, want als je op de tv verschijnt, kom je in hun huiskamer waardoor je een beetje een vriend van de familie wordt. Ik heb moeten leren om me af te schermen voor die gevoelens. Niet dat ik die mensen wegduw, maar het kost me veel te veel energie als ik me laat meezuigen in hun emoties.”
Wat willen ze dan van je?
“Ze willen weer in contact komen met de overledenen. Vaak blijven nabestaanden hangen in hun verdriet omdat ze het gevoel hebben dat het niet respectvol is tegenover de overledene als ze weer gaan genieten van het leven. Ik begrijp het gevoel, ik begrijp het ab-so-luut, maar er moet een punt zijn dat je verder gaat. Degenen die overleden zijn willen dat we het beste uit onszelf en het leven halen. Dat is een moeilijke boodschap voor iemand die net zijn zoon of dochter heeft verloren. Iedereen heeft een periode van rouw nodig om zich aan het verlies aan te passen. En ook al zal het leven nooit meer hetzelfde zijn, op een gegeven moment moet die knop om. Vaak zeggen geesten dingen tegen me als: “Ik heb mijn kinderen alles wat ik weet over het leven geleerd. Ik wil nu dat ze proberen om geweldige echtgenoten en vaders en moeders worden. Het maakt me niet gelukkig dat ze om me blijven rouwen.” Ik kan er niet voor zorgen dat iemand niet meer diep verdrietig is. Het enige wat ik kan doen is de achterblijvers de weg wijzen, en wat ze daar dan mee doen, is niet aan mij.”
Zijn geesten eigenlijk altijd familie?
“Meestal wel, want via biologische en emotionele banden zijn we verbonden met elkaar. Maar het kunnen ook vrienden zijn met wie je erg close was. Ik heb vier geesten die vaak bij me zijn: mijn oma, met wie ik toen ze nog leefde een fantastische band had, mijn opa en twee vrienden. Ik weet niet of iedereen geesten bij zich heeft, want ik weet niet of ik ze allemaal zie. Bovendien zijn geesten niet omnipresent: ze zijn niet de hele tijd bij je. Soms blijven ze maar een paar minuten of zelfs seconden. Dat is toch ook logisch? Als je vader op jou let, kan hij niet tegelijkertijd bij je moeder of zus zijn. Jij kunt wel willen dat er een geest bij je is, maar zij weten blijkbaar wanneer het nodig is om aanwezig te zijn. Wij denken alleen: ik wil nu contact, nu, nu, NU! Wat neerkomt op: ik, ik, IK! Mensen zijn soms net kleine kinderen. Tijdens een privé-reading voor een vrouw kreeg ik eens de geest van haar moeder door. Toen zei ze: “Maar ik wil helemaal niet met mijn moeder praten. Ik wil mijn vader spreken.” Tja, daar kan ik niks aan doen. Ik heb ook wel eens readings dat ik niets doorkrijg. Dat maakt me heel nederig, want ik heb het gewoon niet in de hand. Maar zo is het leven: je kunt er geen controle over uitoefenen. Sommige mensen vinden het verschrikkelijk moeilijk om dat te accepteren.”
Wat is het doel van die geesten?
“Ze willen een band houden met hun geliefdes. Het draait allemaal om liefde, dat is de bestemming van de mensheid en van de spirituele wereld. Verder geloof ik dat het leven een reis voor de ziel is om een compleet mens te worden. Tijdens die reis zul je soms vreselijke dingen meemaken. Het leven is een dualiteit: zonder pijn kun je geen vreugde ervaren, en zonder vreugde geen pijn. Hopelijk is daar balans in of maak je meer goede dingen mee dan slechte. Bij sommige mensen lijkt het negatieve te overheersen en dat is dan de reis van hun ziel. Ik heb zelf ook een grote crisis meegemaakt. In 2000 leek alles in mijn leven mis te gaan. Ik had een aantal bars en restaurants en doordat ik stomme beslissingen had genomen, ging ik failliet. Mijn vriend verliet me, en mijn oma, met wie ik een sterke band had, overleed. Het was hel, en ik hoop zoiets nooit meer mee te maken. Achteraf zie ik wel dat die periode me veel goeds heeft opgeleverd. In die tijd ging ik me realiseren dat ik naar mijn hart moest luisteren. Ik moest terug naar wat ik kwijtgeraakt was toen ik een jongetje van negen jaar oud was: mijn contact met de spirituele wereld. Daar had ik me voor afgesloten omdat ik ‘normaal’ wilde zijn en erbij wilde horen. Nadat ik die beslissing had genomen, kwam mijn oma bij me door. “Je moet bij de radio gaan,” zei ze. Daar had ik in geen duizend jaar aan gedacht. De volgende dag belde ik een radiostation, en niet veel later had ik mijn eigen radioshow. Dat leidde ertoe dat ik voor kranten ging schrijven over spiritualiteit en tot tv-optredens en zo kwam ik op het punt waar ik nu ben.”
Ben jij een compleet mens?
“Ik ben niet compleet. Ik heb wel een idee wat compleet zijn kan inhouden, en ik heb het geluk dat ik soms de weg gewezen krijg door mijn contacten met de spirituele wereld. Maar dan nog sla ik hun advies wel eens in de wind. Compleet betekent dat je je angsten kunt loslaten. Mensen zijn verschrikkelijk bang om dingen kwijt te raken, of het nu om hun geliefde, baan, aanzien of uiterlijk gaat. Natuurlijk heb ik ook allerlei angsten!”
In je boek Baby’s Wil Is Wet geef je advies over voeding, hygiëne en nog meer praktische zaken. Heb je die ook voor volwassenen?
“Nee. Vaak komt het neer op gezond verstand. Dat geldt ook voor de adviezen in Baby’s Wil Is Wet. En vergeet niet dat ieder mens anders is. Ik heb bijvoorbeeld al acht jaar geen koffie of thee gedronken omdat ik daar hyper word, maar dat is niet iets wat ik iedereen aanraad. Nou, als ik dan toch iets kan noemen… Mensen zijn gewoontedieren. We kleden ons op een bepaalde manier, eten steeds dezelfde dingen, dagen verlopen steeds op dezelfde wijze. Het kan zo verfrissend zijn om de dingen op een andere manier te bekijken. (Derek gaat op de tafel staan). Vanaf hier ziet het restaurant er bijvoorbeeld heel anders uit. Als je uit je comfortzone durft te stappen, realiseer je je ook beter wat je hebt. Je staat open voor dingen, je neemt dingen weer echt waar. In het leven kun je twee keuzes maken: of je doet de deur dicht, blijft veilig binnen zitten en dan gebeurt er niks. Of je stapt met open vizier de wereld in. Je zult zowel slechte als goede ervaringen hebben, maar als mens zul je erdoor groeien. Zo geef je ziel de kans om zijn reis te maken en een compleet mens te worden. ”
Derek Ogilvie (21 februari 1965) is geboren in Schotland en werd in Nederland bekend met ‘Baby’s Wil Is Wet. In dit tv-programma communiceert hij met kinderen die nog te jong zijn om te praten. RTL zendt ook Dereks theatershows uit waarin hij readings doet voor het publiek. Afgelopen juni stond Derek nog in een uitverkocht Carré. Derek is single en woont sinds twee jaar in Cyprus.
< TERUG NAAR INTERVIEWS
|
