MAARTJE FLEUR
INTERVIEWS
REPORTAGES
COLUMNS
CONTACT

Geluk of plezier?

Wat zoek je in je leven? Geluk of plezier? Presentatrice Dieuwertje Blok, politicus Boris van der Ham en musicalster Anouk van Nes vertellen waar zij naar op zoek zijn. 

 ‘Het belangrijkste vind ik dat je het leven en jezelf niet zo serieus neemt’

Dieuwertje Blok (53): “Ik vind dat een moeilijke vraag: zoek je geluk of plezier. Als je op zoek bent naar plezier lijkt het net of het altijd maar leuk moet zijn. Ik associeer dat met verplichte bezoekjes tijdens de kerstdagen of Valentijnsdag. Natuurlijk zie ik mijn familie graag en vind ik het leuk om cadeautjes te krijgen, maar liever niet per se op die dagen. Het najagen van plezier leidt ook tot allerlei excessen zoals over the top kinderpartijtjes waarvoor alles uit de kast wordt getrokken of beeldschone huizen. Scheurtjes mogen niet terwijl ik vind dat de rafelrandjes de dingen juist vaak mooi maken.
Met een zoektocht naar geluk ben ik ook niet bewust bezig. Dan denk ik meteen aan mensen die zo’n cursus ‘gelukkig worden’ volgen. Met stralende ogen zeggen ze dan platitudes als: ‘Je moet in je kracht staan’ of ‘Het is wat het is’. Daar ben ik nogal allergisch voor. Ik geloof ook niet dat je ook maar iets van zo’n cursus opsteekt. Als je goed naar zo’n cursist kijkt, zie je nog steeds de vertwijfeling. Wie zo naar geluk op zoek is, vind het juist niet. Het belangrijkste vind ik dat je het leven en jezelf niet zo serieus neemt. Uiteindelijk kom je terecht bij je kern, en daar moet je mee zien te dealen.
Dat heb ik ook niet altijd even makkelijk gevonden. Ik heb een heerlijke jeugd gehad, bij ouders die ontzettend veel van elkaar hielden, in een huis midden in de natuur. Toch vond ik tot mijn dertigste het leven moeilijk.  Ik werd van het ene op het andere moment beroemd en was daar totaal niet op voorbereid. Iedereen vond me leuk en schattig, terwijl ik ontzettend onzeker was. Ik had nog geen idee wie ik was. Voor mijn gevoel raakte ik juist alleen maar dingen kwijt: mijn jeugd, het gevoel dat alles mogelijk was. Ik ben het type dat het liefst nog steeds in sinterklaas zou geloven. Pas na mijn zwangerschappen ging ik me goed in mijn vel voelen. Niet alleen psychisch, maar ook letterlijk. Daarvoor had ik altijd vreemde kwaaltjes, maar die waren daarna ook opeens over. Het belangrijkste was denk ik dat ik dankzij mijn kinderen mezelf niet meer zo centraal stelde, waardoor ik beter kon relativeren.
Voor diep ongelukkig zijn heb ik geen talent. Ik ben geen zorgelijk type. Vorige zomer heb ik met mijn dochter van achttien door Afrika gereisd, waarvan twee weken in een Toyota Corolla door Namibië. Geen moment heb ik gedacht: is het wel verstandig dat twee vrouwen alleen door deze verlatenheid  rijden? Wat als we autopech krijgen of ziek worden? Achteraf bleek ik de enige te zijn die zich dat soort dingen niet afvroeg. Toen we thuis kwamen bekende mijn man dat hij zich ontzettend druk had gemaakt. Zo’n zorgeloos karakter hebben is gewoon mazzel.
Ik ben ook een gelukkig mens omdat ik vind dat het leven erg goed voor me is. Verschrikkelijke dingen heb ik tot nu toe niet meegemaakt. Het is nooit zo geweest dat alles tegelijk misliep: én werk, én liefde, én kinderen, én huis, én mijn gezondheid. Ik heb wel eens dingen geforceerd. Ik ben bijvoorbeeld weggegaan bij de vader van mijn kinderen toen ik verliefd werd op een andere man. Het was vreselijk om de mensen om me heen zo’n pijn te doen, maar ik geloof wel dat ik het later heb goedgemaakt. Onbedoeld geef je elkaar de ruimte waardoor zoiets kan gebeuren. Gelukkig gaan mijn ex-man en ik nu goed met elkaar om. We hadden natuurlijk de kinderen als basis, en daarnaast is het een heel leuke man want anders had ik geen kinderen van hem gekregen.
Voor mij zit geluk in dingen als: een specht horen, die ontdekken in een boom en beseffen dat ik de enige ben die ‘m zie. Of de geur van duinroosjes, want die brengt me onmiddellijk terug naar mijn jeugd. Met een boek in bad zitten. In mijn eentje koken. En vooral: me vervelen. Gewoon mijn gedachten een beetje laten gaan, zonder dat die door wie of wat dan ook worden onderbroken. Ik moet in mijn gezin en werk al zo vaak sociaal zijn, dat ik het heerlijk vind om alleen te zijn.
Ik knap ook altijd enorm op van de gedachte dat niets nog definitief is. Toen ik veertig werd, dacht ik: wat heerlijk dat ik pas op de helft van mijn leven ben. Toen ik vijftig werd had ik nog steeds het gevoel dat niets vastligt. Alles is nog steeds mogelijk! Dat verwachtingsvolle hoop ik altijd te houden. Daardoor blijven er dingen om nieuwsgierig naar te zijn of om over te dromen.” 

Dieuwertje Blok (8 augustus 1957) presenteert ieder zondagmiddag het tv-programma NPSPodium. Drie dagen in de week is te ze horen bij de Ochtendshow van Omroep West en verder is ze ieder jaar de vaste presentatrice van het Sinterklaasjournaal.  

 ‘Als ik na mijn dood iets kan nalaten vind ik dat een groot geluk’

Boris van der Ham (36): “Geluk haal ik uit de relaties met mensen om me heen, maar ook uit de erkenning die ik van hen krijg. Ik vind het belangrijk dat ze zien en waarderen wat ik doe. Als ik iets kan nalaten dat mijn tijdsspanne overstijgt, vind ik dat een groot geluk. Misschien heb ik die behoefte wel meer omdat ik nog geen kinderen heb. Ik wil graag dingen voor elkaar krijgen waar mensen na mijn dood ook nog iets mee kunnen. In de politiek hoop ik op het gebied van milieu of het onderwijs bij te dragen aan de totstandkoming van wetten die verschil maken voor de generaties die na ons komen. Ik denk niet dat de overheid mensen gelukkig kan maken. De overheid kan alleen voorwaarden scheppen voor geluk. Uiteindelijk zul je het zelf moeten doen. Natuurlijk zijn er mensen die altijd pech hebben, maar ik geloof wel dat je geluk kunt afdwingen. Het heeft te maken met je instelling: dat je het mooie blijft zien, ook in moeilijke tijden. Ik vind het beeld van Baron von Münchausen prachtig: die trok zichzelf uit het moeras. Het is niet zo dat ik negatieve ervaringen verdring, het is meer dat ik me focus op het positieve waardoor er in mijn hoofd minder plaats is voor het negatieve. 
Twee jaar geleden overleden kort na elkaar mijn ouders. Mijn vader overleed vrij plotseling, mijn moeder is een half jaar ernstig ziek geweest. Hoe afschuwelijk die tijd ook is geweest, het was ook een mooie periode. Het was bijzonder om zoveel tijd met mijn moeder en zus door te brengen, om weer vaak in mijn geboortedorp te zijn en samen herinneringen op te halen. Toen mijn moeder bedlegerig was, hebben mijn zus en ik haar verzorgd en moesten we haar bijvoorbeeld ook verschonen. Dat is even wennen, maar ook daar zag ik het mooie van in. Het is eigenlijk heel fijn als je zoiets kunt terugdoen voor de vrouw die altijd voor jou heeft gezorgd, dat de rollen nu eens omgedraaid zijn.
Plezier zoek ik in ontspanning: met vrienden naar de film gaan, een stuk fietsen. Als ik maar in beweging kan zijn, want ik houd niet van op het strand liggen. Ik haal trouwens ook veel plezier uit mijn werk. Ik heb niet de indruk dat we in een samenleving leven waarin mensen alleen maar op jacht zijn naar meer plezier. Ik kan er ook wel jaloers op zijn als mensen enorm kunnen genieten van ongecompliceerde dingen. Het leven is toch vaak een worsteling, omdat je erachter moet zien te komen wie je bent en wat je wilt. Alhoewel, worsteling klinkt weer zo negatief want juist door die zoektocht komt allerlei creativiteit vrij en ontstaan nieuwe plannen. Daardoor besluiten mensen bijvoorbeeld op hun vijftigste om hun loopbaan om te gooien en een weeshuis in Afrika te beginnen. Fantastisch vind ik dat.
Tot nu is mijn weg altijd vrij duidelijk geweest: vanaf mijn vijftiende was ik geïnteresseerd in politiek. Toen ik op de toneelschool zat, was ik ook voorzitter van de Jonge Democraten en zeiden mijn leraren al: “Het verbaast ons niet als je uiteindelijk toch in de politiek terechtkomt.” Dat is ook zo gegaan. Toch vind ik het een fijn idee dat niet alles vastligt en er ruimte is voor het toeval. Je weet nooit wat er kan gebeuren. Misschien haalt D66 bij de volgende verkiezing wel 0 zetels en ga ik iets heel anders doen. Maar ik denk dat ik ook dan alleen het geluk vind als ik iets ga doen wat mijn eigenbelang overstijgt.”     

Boris van der Ham (29 augustus 1973)  studeerde geschiedenis en zat op de Toneelacademie van Maastricht. Hij werkte als acteur bij verschillende toneelgezelschappen. Sinds 2002 is hij Kamerlid voor D66. Bij de verkiezingen van 2010 kreeg hij 42.269 voorkeursstemmen en heeft hij de portefeuille onderwijs, cultuur en media en drugsbeleid.   

 ‘Nu ik de grote liefde heb gevonden, zit het geluk in mij’

Anouk van Nes (39): “Ik geloof dat ik alletwee zoek, alhoewel: geluk krijg je en plezier maak je. Mijn werk is een belangrijke geluksfactor in mijn leven. Het zit in mijn karakter om het fijn te vinden om gezien te worden. Zodra er publiek in de zaal zit, begint het overal in mijn lichaam te kriebelen, of er een handje stardust over me heen is gegooid. Nog steeds vind ik het griezelig om op een podium te staan, maar tegelijkertijd voel ik me als een kind dat lekker met zijn speelgoed in de slag is. Op de beste momenten kom ik in een flow. Dan overstijg ik mezelf en denk ik niet meer aan pijntjes, vermoeidheid of wat dan ook en zit ik helemaal in het moment. Dat geeft zo’n gigantische kick. Echt een ultiem geluksmoment. Daarom is het voor mij een groot geluk dat ik met dit talent ben geboren. Ik heb dat talent natuurlijk wel moeten ontwikkelen door middel van zanglessen en trainingen. Als ik naar mijn cv kijk, zie ik vooral een lijst met hard werk.
In mijn vak, de entertainmentindustrie, speelt geluk een belangrijke rol. Ze moeten net mijn type voor een musical nodig hebben, een casting director moet juist aan mij denken of iemand moet heel enthousiast over me zijn. Dat soort dingen heb ik niet in de hand. Stel dat er volgend jaar alleen musicals worden uitgebracht met donkere mensen, dan zit ik er sowieso naast. Volgend jaar word ik veertig, en daardoor val ik qua rollen tussen servet en tafellaken. Ik ben te oud voor jonge vrouwen-rollen, te jong voor oude wijze vrouw rollen en voor die leeftijd daartussen in, is er niet zoveel. Als ik vroeger geen grote rol had, ging ik een seizoen in het ensemble, maar daarvoor heb ik inmiddels teveel bagage. Ik ben te aanwezig. Een plan B heb ik niet, maar ik kom zo langzamerhand in een fase terecht waarin mijn privé-leven ook erg belangrijk is. Misschien nog wel belangijker zelfs. Ik ben nu twee jaar getrouwd met Pieter (Athmer red.), en onze relatie heeft me een basis gegeven. Ik vind het zo’n mazzel dat we elkaar zijn tegenkomen. Het gebeurt niet vaak dat je iemand vindt die zo goed bij je past. Hij zit net als ik in het vak: hij is regisseur. Ik wilde zo’n relatie nooit omdat dit vak al zo veelomvattend is, maar het is juist heerlijk. We begrijpen het van elkaar als je drie maanden afwezig bent omdat je in de opstart van een productie zit. Hij vindt het niet vervelend om een omgekeerd levensritme te hebben, want hij heeft dat zelf ook. En hij geeft me alle ruimte om te doen wat ik wil, omdat hij dat zelf ook nodig heeft. Pieter heeft een zoon van zes, en dat heeft mijn leven erg verrijkt. Ik zou zelf ook wel kinderen willen. Pieter heeft me ook leren relativeren. Ik was altijd erg van moeten, op het verbetene af, enorm US Marine Corps. In mijn werk wilde ik zo graag aan de verwachtingen van een ander voldoen, en vooral aan die van mezelf: die lat lag meestal nog veel hoger. Tot hij een keer tegen me zei: “Ja, maar je hoeft het niet te doen. Dit is iets wat jij wilt.” Dat was zo’n eyeopener voor me. Ik ben daardoor anders tegen dingen gaan aankijken. Als ik een auditie heb, komt de stress nog steeds mijn oren uit. Maar ik besef nu wel dat ik die dingen wil, en dat ze niet per se moeten. Daardoor is het niet meer zo’n drama als iets niet lukt. Het leven is wel eens waardeloos, jammer dan.
Ondanks dat gedrevene in mijn vak, ben ik een grote pleziernajager. Als ik moet kiezen tussen belastingpapieren invullen of naar het strand, heb ik mijn bikini al aan. Pieter regelt ook veel meer bij ons thuis en daar maken we vaak grappen over. Dan zeg ik: “Ja, maar ik zorg dat het hier gezellig is.” Vroeger dacht ik wel eens dat het geluk zou komen als ik een nieuwe bank had, die porsche eenmaal voor de deur zou staan of als ik een riante villa woonde. Nu ben ik dolblij met mijn huurappartementje, mijn oude autootje en mijn fiets. Sinds ik de grote liefde heb gevonden weet ik dat  ik geluk niet in dat soort dingen moet zoeken. Het is iets dat in je zit.”

< TERUG NAAR INTERVIEWS