|
|
 |
| 2006 Esta | |
|
Je kijkt tv met je nanny, je plakt tot diep in de nacht een verjaardagstrakatie voor je zoontje in elkaar, maar als jij van je werk komt, ligt hij al lang in bed. Waar ben je als werkende moeder eigenlijk mee bezig? Hoe gek moet je zijn om werk, kinderen en een sociaal leven met elkaar te willen combineren? In de pauze haast ik me de stad in om een cadeautje te kopen voor het jarige vriendinnetje van mijn driejarige dochter. Aan de verstandige schoenen van haar moeder en het kringlooppapier van de uitnodiging heb ik afgeleid dat het een verantwoord stuk speelgoed dient te zijn, dus alles met glitters, plastic of roze valt af. Hoeveel houten treinen kan een kind hebben? Misschien mag een heel klein Barbietje wel? Dan zie ik op mijn horloge dat ik nog exact tien minuten heb om een cadeau te vinden, af te rekenen en terug te rijden voor de vergadering begint. Het wordt een potje klei met vormpjes. Altijd goed, hoop ik, en zeker nu het winkelmeisje het zo artistiekerig inpakt. Het kost haar dan ook bijna vijf minuten. Uiteraard ben ik te laat op de vergadering. Maar wanneer had ik dit cadeau anders moeten kopen? Ik werk drie dagen in de week, en mijn dochter peuterde die uitnodiging gisteren pas uit haar jaszak. De volgende dag ben ik de allerlaatste moeder die haar kind van het feestje komt afhalen. Misschien werken de andere moeders dichterbij. De moeder van de jarige ziet er afgetobd uit en er hangt een zware pannenkoekgeur om haar heen. ”Sorry dat ik zo laat ben,” zeg ik. “Ik moest een deadline halen, en er was een ongeluk gebeurd waardoor er een flinke file stond. Hebben ze een leuke middag gehad?” “Heel leuk. Maar je dochter vond het wel erg vervelend dat ze zo lang moest wachten.” “Ik heb me verschrikkelijk gehaast. Je weet hoe het is. ” Minzaam zegt ze: “Dat weet ik niet. Ik ben gestopt met werken toen de kinderen kwamen. Ik had het er gewoon niet voor over, dat gestress. Kinderen willen toch het liefst dat mama met thee klaarzit als ze thuiskomen.” Ough, of ik een stomp in mijn maag krijg. Terwijl ik sta bij te komen, geeft de gastvrouw mijn dochter een feestelijk tasje. Thuis blijkt er een mandarijn en een potje klei met vormpjes in te zitten. Het is een groter potje. Zo’n vrouw geeft me het gevoel dat ik een waardeloze moeder ben. Mijn kinderen gaan drie dagen van half acht tot half zes naar de crèche, want ik werk drie dagen en mijn vriend fulltime. Op de dagen dat ik werk, heeft mijn vriend mijn zoontje meestal al in bed gelegd als ik thuiskom. Afschuwelijk vind ik dat. Soms sta ik wel een kwartier boven zijn bedje te kijken hoe hij ligt te slapen. Dan hoop ik maar dat hij in ieder geval voelt dat zijn moeder verschrikkelijk veel van hem houdt. En ik doe mijn best te compenseren. Toen mijn zoon jarig was, trakteerde hij bijvoorbeeld op rozijnautootjes. Tot diep in de nacht beplakte ik de doosjes rozijnen met kleurrijk papier waarna ik er met vilstift deurtjes en raampjes op tekende en wieltjes van spekkies op vastprikte. Het was een beetje jammer dat de peuters onmiddellijk met de rozijntjes gingen gooien. Verder zit ik als Verantwoordelijke Ouder in de ouderraad van het kinderdagverblijf. Ik ben secretaris en notuleer dingen als: ‘We adviseren positief wat betreft de aanwezigheid van een paashaas bij het paasfeest omdat we vermoeden dat een volwassen vrouw in een harig pak met oren niet traumatiserend voor de kinderen zal zijn.’ Boodschappen bestel ik bij www. albert.nl. ’s Avonds ga ik met een kopje koffie achter de computer zitten en vink ik aan hoeveel pakken pampers, tartaartjes en sinaasappelen ik wil hebben. Drie dagen later levert een jongen de kratten in mijn keuken af. Het kost zo’n zes euro, maar op die manier staan mijn dagen met kinderen (versnippert door zo’n drie slaapjes: twee van mijn zoontje en één van mijn dochter) niet alleen in het teken van de supermarkt bereiken en kan ik quality time aan de kids besteden. Ik ben niet de enige moeder die zich in vreemde bochten wringt om werk en gezin met elkaar te combineren. Zo zet collega C. elke ochtend om kwart voor zes de wekker. Een half uur later sluipt ze het huis uit, zodat man en kinderen niet wakker worden. Om half zeven zit ze in de trein, en een uur later achter haar bureau. Tegen half vijf half haalt ze dan zelf de kinderen uit het kinderdagverblijf op. Jammer is wel dat ze elke avond uiterlijk om tien uur in bed ligt, want anders houdt ze het niet vol. Vriendin B. werkt vier dagen in de week als advocate. Ze heeft haar werkkamer opgeofferd voor een behoorlijk dominante nanny uit Brazilië. Erger nog is ze dat ze veel privacy inlevert, want de nanny ontbijt, luncht en dineert met het gezin mee, en alleen tv kijken vindt ze ook ongezellig. Maar ja, de kinderen zijn stapelgek op haar en ze geeft een hoop rust. Soms moeten ook kinderen zich in vreemde bochten wringen. Ik ken een jongetje van zes dat op maandag met mama doorbrengt, dinsdag naar de ene oppasmoeder gaat, woensdag met opa en oma speelt, donderdag naar een andere oppasmoeder gaat en vrijdag papadag heeft. Het is een heel flexibel kind. Natuurlijk voelt zijn moeder zich daar schuldig over, maar als papa en mama allebei vier dagen willen werken, kan het niet anders. Alhoewel, het gaat vaak niet om willen. De hypotheek moet betaald en een werkgever moet ook maar mogelijk vinden dat je minder gaat werken. Ik vind werken vooral leuk. Maar ik ben ook niet zo’n moeder pur sang. Na twee weken thuis met een baby en een peuter weet ik heel goed waarom ik drie dagen in de week in de file sta. Dan ben ik ronduit kindmoe. Moe van het nee-zeggen, de slaapjes, de rommel, de constante dreun van K3, de stompzinnigheid van de Teletubbies, het opruimen, het gedrein om snoep, de drekbroeken, weer troep en de soms hysterische gilpartijen. En nee, ik heb heel normale aangepaste kinderen en houd ongelooflijk veel van ze, maar na twee weken 24/7 twee kids snak ik naar een volwassen gesprek over Desperate Housewives, invalshoeken of kantoorroddels. Daarnaast vind ik het zonde van mijn jarenlange studie om fulltime te moederen en vind ik het belangrijk om zelf een salaris hebben. Een nieuw (het zoveelste) zwarte vest wil ik van mijn eigen geld betalen, zonder eerst te overleggen met mijn vriend. Bovendien geeft het me een goed gevoel om substantieel bij te dragen aan de hypotheek. En stel dat het misgaat tussen mijn vriend en ik (onze liefde is groots, maar feitelijk loopt een of de drie huwelijken stuk) , dan zal ik meer uren moeten gaan werken, maar ik hoef niet een of ander flutbaantje aan te nemen omdat ik jaren uit het arbeidsproces ben geweest. Gelukkig hoef ik me volgens onderzoek niet druk te maken over de schadelijke gevolgen van mijn carrière op onze kinderen. Uit het boek ‘Werkende moeders hebben gelukkiger kinderen’, van pedagogen Annegret en Wolfgang Weikert, blijkt dat de kinderen van tweeverdieners net zo tevreden zijn als kinderen met een thuisblijvende moeder. Sterker nog, kinderen van tweeverdieners blijken minder opvoedproblemen hebben. Daarnaast wijst een onderzoek van de universiteit van Glasgow uit dat kinderen van moeders die thuis zijn vaker snacken dan de kinderen van werkende moeders. Logisch want op de crèche of de naschoolse opvang krijgen ze niet zoveel toegestopt. Maar werkende moeders blijken ook nog eens gezonder te koken. De overheid wil ook graag dat moeders aan de slag blijven. Vijfenzestig procent van de vrouwen met kinderen heeft een parttime baantje, maar die moeten meer uren gaan maken. De overige 35 procent moet ook aan de slag. Nederland is aan het vergrijzen en als vrouwen thuis blijven om voor de kinderen te zorgen, is onze verzorgingstaat straks onbetaalbaar. Vreemd genoeg neemt dit kabinet maatregelen die juist een averechts effect hebben. Zo heeft de nieuwe wet kinderopvang ervoor gezorgd dat er in 2005 tien procent minder opvanguren werden afgenomen. Kinderopvang werd voor veel tweeverdieners zo duur dat vrouwen hun parttime baantje wel erg fantastisch moesten vinden, want financieel schoten ze er soms niet veel meer mee op. De enige die er financieel op vooruitingen waren de gezinnen met de laagste inkomens, maar dat zijn nu net de vrouwen die werk en kinderopvang vaak geen optie vinden. Het goede nieuws is dat het kabinet dit jaar 165 miljoen extra heeft uitgetrokken om de kinderopvang voor de middeninkomens betaalbaarder te maken, dus wie weet gaan er toch weer meer kinderen naar de opvang en meer moeders aan de slag. De regering droomt van de situatie in de Scandinavische landen, waar zo’n zeventig procent van de vrouwen een fulltime baan heeft. Maar de kinderen van die moeders worden dan ook niet geterroriseerd door voor-, tussen-, en naschoolse opvang. De scholen zijn er van zeven uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds geopend en de kinderen kunnen in die tijd leren, eten , sporten en creatief bezig zijn onder professionele begeleiding. Dat is toch even wat anders dan wat fractieleider Jozias van Aartsen van de VVD voor ogen heeft. Hij wil dat in 2007 alle scholen tijdens kantooruren geopend zijn, en hij vindt dat die voor, na- en tussenschoolse opvang wel gedaan kan worden door bijstandsmoeders. Die zijn moeder, dus hebben ervaring genoeg om die kinderen te begeleiden, denkt hij. Ik weet zeker dat er weinig moeders zin hebben om hun kind in een of ander schoolbijgebouwtje te stoppen waar ze onder het toeziend oog van een niet werkwillige bijstandsmoeder kunnen ganzenborden of dvd’s kijken. Dat blijkt ook uit promotieonderzoek van sociologe Monique Kremer. Meer geld, ruimere opvangtijden of goede zorgverlofregelingen zorgen er niet voor dat moeders meer gaan werken. Dat doen ze alleen als ze het gevoel hebben dat de opvang perfect geregeld is, dus als de kinderen gelukkig zijn. Maar dan vraag ik me nog af of veel meer moeders bereid zijn om fulltime te gaan werken. Ik wil niet alleen na kantoortijd voor mijn kinderen zorgen, maar vind het heerlijk om door de week ook twee dagen met ze thuis te zijn. Ik kijk toe hoe mijn dochter een tent maakt mt de kussens van de bank, hang een wasje op, ga met de kids naar een vriendin die ook kinderen heeft, kook lekker, kijk naar Oprah en bewonder de wankele stapjes van mijn zoontje. Misschien niet zo verheffend, maar ik geniet van het gemoeder en getuttel omdat het op die overige dagen vaak zo’n gejakker is. Ik denk dat dat nog steeds zo is als ze op de basisschool zitten. Dan ben ik die een of twee dagen dat ik niet werk graag een moeder die met thee zit te wachten. Het betekent ook dat ik tot een uur of drie mijn tijd zelf kan indelen. Eindelijk weer tijd voor mezelf. Misschien ga ik wel trainen voor een halve marathon, de Russische klassieken lezen of een cursus Toscaans koken volgen. Ik blijf dus een en-en-moeder. Nou en? Esta mini enquête Esta vroeg aan tien werkende moeder tussen de 38 en 45 jaar met kinderen tussen de 7 maanden en 17 jaar of werken een vrijwillige keuze is. Met een volmondig ja antwoordde acht van de tien vrouwen. Voor twee alleenstaande moeders was werken een must vanwege het kostwinnerschap. Wel vinden beide vrouwen dat ze een leuke baan hebben. Van schuldgevoel is onder de ondervraagde vrouwen met oudere kinderen weinig sprake. Eén fulltime werkende moeder met jonge kinderen antwoordde dat vooral andere moeders haar dat schuldgevoel proberen aan te praten. Dat ze daar niet gevoelig voor is komt omdat ze de opvang van haar kinderen in haar ogen goed geregeld heeft. Ook de andere vrouwen vinden dat de opvang weinig te wensen overlaat. Van de acht moeders met een partner draagt het merendeel van de partners in meer of mindere mate bij aan de zorg voor de kinderen en het huishouden. Opvallend is dat het geregel wel overgelaten wordt aan de moeders. Hoewel de vrije tijd van de werkende moeders beperkt is, maken ze over het algemeen wel tijd vrij voor zich zelf. Sporten staat bovenaan het lijstje op de voet gevolgd door tijd door brengen met vriendinnen of de partner. Over het algemeen zijn de vrouwen tevreden met hun baan en tevreden met het leven dat ze leidt als werkende moeder. Bronnen: Volkskrant, het betoog, Monique Kremer Meer lezen: Moederbrein. Hoe het moederschap je slimmer maakt. Katherine Ellison, Pimento, ISBN 9049999921 € 19,50 Werkende moeders hebben gelukkiger kinderen. Annegret en Wolfgang Weikert. ISBN 9060306422. € 12,90 of bestellen via www.synthese.ws www.toptijd.nu over alle geldende verlofregelingen voor ouders Hoe krijgt ze het voor elkaar. Allison Pearson. Uitgeverij contact. ISBN 9025411908 rond de € 10,= in de goedkopere uitgave. |
|
