|
|
 |
| 2007 VIVA MAMA | |
|
Ruzie met de oppas Er is maar één iemand die uitstekend voor je kind kan zorgen, en dat ben jij. Als er al een ander voor je kind moet zorgen, dan graag precies volgens jouw wensen. Maar wat doe je als dat niet zo is? Hoe maak je ruzie met de oppas, de leidster of de au pair? Je merkt dat je geliefde en jij alleen nog maar praten over tepelkloven, wie het meest slaaptekort heeft en schrale billen. Een avondje kaasfondueën in een romantische ambiance zet jullie relatie vast weer op de rit. Maar waar laat je de baby? Je moeder wil niet uit het Zuiden des lands overkomen voor een paar uur uurtjes. En je schoonmoeder heeft zulke rare ideeën over babyverzorging. Nee, je zult een beroep moeten doen op een volstrekt vreemde: de oppas. Een volwassene die naar eer en geweten de zorg voor jouw kind op zich neemt. Hoop je, want het gaat wel eens mis. De oppas voor een avondje weg is vaak de dochter van een vriendin van de buurvrouw of een meisje dat een kaartje heeft opgehangen in de supermarkt. Tijdens een kopje ongemakkelijke thee maak je met haar kennis. Je vraagt naar haar ervaring, kijkt hoe ze naar je baby lacht en weegt af of ze een criminele inslag heeft. Ben je gerustgesteld, dan maak je een afspraak wanneer ze kan komen oppassen. Die avond komt ze uiteraard veel te vroeg waardoor je haar een rondleiding door je huis geeft met een gezicht dat nog maar half in de make-up zit. Je geliefde leest namelijk de krant, want om onduidelijke redenen is de oppas een vrouwenaangelegenheid. Je wijst de oppas op de voor haar belangrijke attributen: de zak chips, de fles cola en de afstandsbediening en dan ga je door op het zorggedeelte. Daar zijn jullie wel even mee bezig, want je hebt nogal wat aanwijzingen: het slaapkamerlampje dat niet uit mag, de juiste speen, de temperatuur van het hapje en het badje en ga zo maar door. Gelukkig heb je alles op twee a-viertjes beschreven zodat ze het kan naslaan. Met je jas aan zing je nog even het favoriete slaapliedje van je kind voor, en dan sla je gespannen de deur achter je dicht. Als je kind aan jullie avondje uit maar geen trauma over houdt. De asociale oppas Merel vroeg aan haar nieuwe oppas of ze haar zoontje geen tv wilde laten kijken. Merel (29) “Toen ik thuiskwam, zat de oppas de kant en klaar maaltijd die ik voor haar had gekocht voor de tv op te lepelen. Stef had ze met zijn bordje eten in zijn kinderstoel geparkeerd. Met zijn rug naar de tv toe. Uiteraard wrong hij zich in allerlei bochten om toch maar wat van het beeldscherm te zien en at hij niets. Toen ik op hoge toon vroeg wat het idee hierachter was, antwoordde ze dat ze het probleem niet zag. Stef keek toch geen tv? Ik heb haar haar geld gegeven en heb haar nooit meer gevraagd.” Laat op een verjaardag het woord oppas vallen en de gruwelverhalen komen los. Stel je voor: een oppas die met een tweejarig jongetjes poppetjes van kastanjes en naalden maakt en vervolgens die naalden op de grond laat slingeren. Of een oppas die met twee kinderen naar het strand gaat en met één kind terugkomt. De ander is ze namelijk kwijtgeraakt. (Gelukkig werd dat later gevonden door de reddingsbrigade.) Of de oppas die jouw huis verandert in een hangplek: ze ontvangt er haar vrienden die je bier, port en baileys opdrinken. Zo iemand vraag je natuurlijk nooit meer om voor je kind te zorgen. Maar als je niet beschikt over een adressenboek vol oppasjes, of als je verder heel tevreden bent, dan zul je iets moeten doen met je irritatie. Ten eerste kun je je afvragen of datgene wat je dwarszit, belangrijk genoeg is om er een gesprek aan te wagen. Ben je niet gewoon aan het zeuren? “Ik werk drie dagen in de week, en die dagen brengt en haalt de oppas mijn zoon van school,” vertelt Patricia (38). “Ik ben ontzettend blij dat het zo goed tussen hen klikt. Maar ik erger me soms kapot. Als ik ’s ochtends de deur voor haar opendoe, is het eerste wat ze vraagt: ‘Ligt de kleine man nog in bed?’ Als dat zo is, stormt ze naar boven om hem wakker te maken. Zo’n ontwakend kind vindt ze zo vertederend. Dat is hij ook, maar waarom laat ze hem niet uit zichzelf wakker worden, want het is al niet zo’n slaper. Toch laat ik het maar gaan. Ik mag blij zijn dat ze bijna net zo gek op hem is als ik.” De lekkerbekbuurvrouw Soms moet je het conflict wel aangaan, omdat je je anders elke keer weer wild ergert. Of omdat je je net zoals Els zorgen maakt over het gebit van je kroost. Els (31): “Josée, mijn buurvrouw, past een dag in de week op Jens. Hij at weinig meer als hij bij haar was geweest want hij kreeg veel snoep van haar. Bij mij krijgt hij om een uur of elf een koekje en om vier uur rozijntjes. Bij haar had hij dan al een minimarsje, een koekje, tumtummetjes en chips achter de kiezen. Eigenlijk vond ik mezelf een zeur. Ik mocht blij zijn dat Josée op Jens wilde passen! Uiteindelijk heb ik haar gezegd dat ik het fijn zou vinden als ze mijn kind af en toe fruit gaf in plaats van snoep. En of ze ’s middags voor het slapen zijn tanden wilde poetsen. Ze reageerde nogal verbaasd maar zei dat ze dat zou doen. Sindsdien et hij vaker fruit. Het is nog steeds zo dat hij veel snoept bij haar, maar ach, dan wordt hij die dag extra verwend.” Gouden tips om irritaties bespreekbaar te maken: wacht tot er een geschikt moment is om je probleem aan te kaarten. Met een ongeduldig kind hangend aan je been kan niemand een goed gesprek voeren. Verder is belangrijk dat je het probleem op een positieve manier benadert. Hamer dus niet op wat er mis is, maar vertel hoe je het liever wel ziet. En blijf niet te lang broeden. Als je blijft rondlopen met een probleem, kun je op gegeven moment zo kwaad zijn, dat een volgend voorval genoeg is om uit je vel te springen. Met soms rampzalige gevolgen. De au pair die verdween Barbara (34) “Onze Braziliaanse au pair Beatriz was een stil meisje. Ik dacht dat ze zich eenzaam voelde en daarom hebben we haar misschien te veel verwend. Ik gaf haar bijvoorbeeld kleding en make up. Op een gegeven moment ontmoette ze een Zuid-Amerikaanse jongen. Daarna kwam ze regelmatig een nacht niet thuis. Ik maakte me zorgen want ik vertrouwde die jongen niet. Ik was bang dat hij drugs gebruikte. Beatriz klaagde steeds vaker over van alles en kwam afspraken niet na. Het leek of ik een puber in huis had. Ik vond het moeilijk om er haar op aan te spreken want ze deed ook vaak dingen die ze niet hoefde te doen, en ze leek uitstekend overweg te kunnen met mijn zoontjes. Ik had een middag vrijgenomen zodat ik met onze jongste naar het consultatiebureau kon. Beatriz zou hem van het kinderdagverblijf ophalen en hem ernaartoe brengen, maar ze kwam niet. Ik belde haar op en ze zei dat ze het was vergeten. Voor de zoveelste keer. Ik was razend. Ik ben naar huis gereden en heb haar verteld dat ik ervan baalde dat ze haar afspraken niet nakwam, dat ik haar onverantwoordelijk vond en ik haalde er ook allerlei andere voorvallen bij waar ik niet eerder wat over had gezegd. Beatriz huilde alleen maar. De volgende dag kreeg ik een sms-je op mijn werk. ‘Ik kom niet meer terug’. Ze had al haar kleding in een van mijn weekendtassen meegenomen. Ik belde haar op de mobiele telefoon die ik haar had gegeven, maar ze nam niet op. Ik belde haar vriendinnen, maar die wisten niet waar ze was. Ongelooflijk ongerust was ik. Tegelijkertijd dacht ik: dit onverantwoordelijke meisje had wel de zorg over mijn kinderen. En ik voelde me schuldig: als ik niet zo uit mijn dak was gegaan, zat ze nu niet in een of ander junkiehol. Uiteindelijk heb ik de politie ingeschakeld en haar als vermist op te geven. Bijna een maand later mailde ze dat het goed met haar ging en of ik e500,- wilde overmaken. Dat was het laatste w ik van har heb gehoord.” Het gevaarlijke kinderdagverblijf Ook aan de leidsters van het kinderdagverblijf kun je je behoorlijk ergeren. Waarom krijg je je zoon elke keer met vuurrode billen thuis? Hij speelt toch geen uren in een strontluier? En waarom laten ze je dochter ’s middags zo lang slapen met als gevolg dat ze thuis niet meer in bed te toveren is? Vooral als je nog niet zo’n ervaren moeder bent kun je geïmponeerd zijn door de schijnbare pedagogische alwetendheid van de leidsters. Maar met een goed gesprek is veel op te lossen. De leidster wil vast wel een keer extra aan het kontje van je kind snuffelen of ‘r eerder uit bed halen. Toch kun je ook tegen een muur oplopen. Amanda (34) is voorzitter van de oudercommissie. “Op ons kinderdagverblijf sluit het hek dat de peuters weghoudt van een drukke weg niet goed. Al maanden geleden heb ik heb aangekaart bij de dagelijkse leiding, maar die zeggen dat het hoofdkantoor het moet regelen. Bel ik het hoofdkantoor, dan zeggen ze dat de dagelijkse leiding het moet doen. Verschrikkelijk frustrerend.” Dit kan een goed moment zijn om een extern klachtenbureau in te schakelen. “Iedere ouder met een kind op een kinderdagverblijf heeft het recht om ons in te schakelen,” vertelt Ank Groeneveld. Ze werkt bij de onafhankelijke Stichting Klachtencommissie Kinderopvang. “Wel adviseren wij altijd om het probleem eerst met de dagelijkse leiding van het kinderdagverblijf te bespreken. Komt daar niets uit, neem dan contact op met het management, en pas daarna met ons. Dit omdat onze procedure minstens drie maanden duurt en een goed gesprek soms de lucht al kan klaren. Het valt me op dat veel ouders niet goed communiceren met hun kinderdagverblijf. Je bent klant, dus stel je ook zo op. Wees kritisch, stel vragen en wacht niet tot je klacht is uitgegroeid tot iets heel groots. Je zeurt niet als je met een probleem of klacht komt, maar je gedraagt je als een verantwoordelijke ouder.” Waarvoor zou je ook bang zijn? De leidsters hebben zelfs les gehad in het omgaan met ouders. En ze zullen je kind er heus niet minder aardig om vinden, op z’n hoogst wat extra verwennen. (‘Die Arme Jason, zijn moeder is zo’n haaibaai. Kom maar lekker bij me zitten, jongen.’) Klagen tegen de oppas of au pair ligt misschien wel moeilijker omdat je op een meer persoonlijke basis met ze te maken hebt. Maar ook dan geldt: vertel het ze als je ontevreden bent. Het gaat tenslotte om het belangrijkste dat er is: je kind. Wil je meer weten over de Stichting Klachtencommissie Kinderopvang? Kijk dan op: www. klachtkinderopvang.nl Ergernis top tien Officiële cijfers zijn er niet over wat de meest voorkomende klachten zijn bij au pair, gastouder en oppas. Vijf oppasergernissen uit de praktijk.
Ouders met kinderen op kinderdagverblijven ergeren zich het meest aan:
(Dit onderzoek is verricht door Flexmoeders, een online gastouderbureau. Kijk voor meer informatie op www.flexmoeders.nl.) Een conflict bespreken in vijf stappen.
|
|
