|
|
 |
| 2008 FLAIR | |
|
Voel je je ook altijd opgejaagd en druk? Dan is het tijd voor me-time. Journalist Maartje Fleur onderzocht wat het is, en vond het.
Eindelijk ga ik weer eens met mijn vriend naar de film. Hij wil geen kostuumdrama en ik niets met schieten, waardoor dat nog heel wat overleg kost. Maar we konden net zo goed naar die actiefilm gaan, want tijdens de reclames val ik al in slaap. Thuis haal ik ook maar zelden het einde van een tv-programma. Vaak ben ik moe van mijn werk, kinderen, huishouden en sociale contacten onderhouden in real life, via hyves, telefoon, en email. Aan een heleboel dingen die ik graag doe, kom ik niet toe. Het nieuwste boek van Saskia Noort ligt te verstoffen op mijn nachtkastje, mijn yogalerares is mijn naam vergeten en een etentje met een vriendin voelt soms als een verplichting. In een Turks restaurant klaag ik erover tegen vriendin L. “Weet je wat ik graag wil?” zeg ik. “Me weer eens intens vervelen. Dat ik op de bank zit, en denk: eigenlijk heb ik niets te doen.” “Dat lijkt me ook heerlijk,” zegt L. “Gewoon de boel de boel laten en even niets moeten.” “Maar jij hebt daar toch wel tijd voor?” vraag ik verbaasd, want L., is single en heeft geen kinderen. Daarop gunt ze me een blikje in haar overvolle agenda. Blijkbaar is constant gejaagd zijn en nergens tijd voor hebben iets waar iedereen last van heeft. Tenminste, bijna iedereen. Als ik mijn zoontje naar de peuterzaal breng, spreek ik een moeder die het anders aanpakt. Ik vertel haar dat ik snel naar huis ga omdat ik nog een artikel moet afronden en daarna bij de buurvrouw koffie moet drinken. “Ik weet nog niet wat ik ga doen,” zegt ze. “Misschien wel niks. Ik heb een ochtendje me-time.” Mijn ogen rollen zo ongeveer uit mijn hoofd. Me-time? Wat is dat voor decadents? “Moet jij dan niet van alles?” vraag ik. “Jawel, maar vanochtend even niet. Ik heb dat nodig om mijn batterijen op te laden.” Terwijl ik van computer naar buurvrouw en terug naar de crèche jakker, begint het tot me door te dringen dat ik iets helemaal verkeerd aanpak. Wat is dat eigenlijk: me-time? Kan ik daar ook over beschikken? Ik praat erover met professional organiser Denise Hulst. Volgens haar is me-time niets nieuws. Denise: “Voorheen heette het onthaasten of tijd voor jezelf nemen. Het zijn momenten waarop je niets hoeft, een lege plek in je agenda die je helemaal zelf kunt invullen. Misschien ga je in bad, lees je een boek, of zit je alleen maar een beetje voor je uit te suffen. Het belangrijkste is dat er niets móet. Ik heb het idee dat mensen er steeds meer behoefte aan hebben. We vragen zoveel van onszelf, en zijn zo drukbezet. In de meeste gezinnen werken zowel de man als de vrouw. Dat is mooi, maar het is ook de reden dat mannen en vrouwen het veel drukker hebben gekregen, want de zorg voor de kinderen en het huishouden gaat gewoon door. Daarnaast heerst in deze samenleving het idee dat je alleen geslaagd bent als je een volle agenda hebt. Op een verjaardag maak je geen indruk als je zegt dat je dik tevreden bent met je kleine baantje, je niet moet denken aan een verre reis en je het liefst ‘niets’ doet. Je moet ambitieus zijn, avontuurlijk en de lat altijd hoog willen leggen. Maar ik denk dat mensen het ook steeds drukker in hun hoofd hebben doordat er zoveel informatie over ze wordt uitgestort. Wat wij in een week tijd aan informatie tot ons krijgen, hoorden onze voorouders in een jaar. Al die informatie moet je verwerken, alleen nemen we daar de tijd niet voor. Door al deze factoren hebben mensen last van stress, en dat veroorzaakt uiteindelijk voor allerlei negatieve lichamelijke effecten. Als je constant druk-druk-druk bent, maakt je lichaam veel aan van het stresshormoon adrenalinaline. Dat hormoon zorgt ervoor dat je beter presteert. Daardoor trek je net op tijd een kind voor een auto weg, of geef je een vlammende presentatie. Adrenaline is verslavend, want het geeft je het gevoel dat je de wereld aan kunt. En daar schuilt het gevaar in: als je een lange periode stress hebt, zorgt adrenaline ervoor dat je ongemerkt uitgeput raakt. Je maakt reserves op die je allang niet meer hebt. Daardoor word je sneller ziek, stijgt je bloeddruk, neemt je spierweefsel af en word je sneller dik.” Ik ben overtuigd: ik moet me-time nemen. In mijn agenda prik ik een ochtend die ik geheel en al aan eigen welzijn zou besteden. De dagen ervoor kijk ik er al een beetje naar uit. Misschien ga ik wel een stuk fietsen zonder bestemming, lanterfanten in de stad of eindelijk dat boek lezen. Die ochtend breng ik de kinderen naar school en peuterspeelzaal, en daarna ga ik op de bank zitten met een kop koffie. Ik kijk om me heen en doe niets. Zo voelt dat dus, me-time. Dan valt mijn oog op een ergerlijke stofwolk onder het dressoir. Ik kan beter eerst stofzuigen, want anders kan ik niet van mijn me-time genieten. Zodra ik daarmee klaar ben, hoor ik dat de wasmachine is afgelopen. Ik besluit de was op te hangen, want het voelt gek om een boek te gaan lezen als de machine vol zit met schone was. Daarna surf ik wat over internet en check ik mijn mail. De chef vraagt of ik een paar wijzigingen in een artikel wil aanbrengen, en dan ben ik zomaar een werkdingetje aan het doen. Me-time nemen bleek nog moeilijker te zijn dan me-time maken. Logisch vindt Denise Hulst: “Me-time maken vraagt discipline omdat je de neiging hebt die tijd meteen in te gaan vullen met allerlei ‘moet’-dingen. Daarnaast kan me-time ook beangstigend zijn omdat je ineens met jezelf wordt geconfronteerd.” Het gekke is dat mijn vriend er totaal geen moeite mee heeft. Neem de eerste lentedag. Mijn vriend klapt een strandstoel uit, gaat erin liggen en slaapt. Mijn eerste reactie op mooi weer is: aanpakken. Ik rijd naar het tuincentrum, koop voor 25 euro eenjarigen en ben de hele middag bezig met tuinaarde, grond omwoelen, planten verpotten, kattenstront opruimen, snoeien, maaien en zaaien. Ook best leuk, maar een stuk minder ontspannend. Volgens Denise Hulst zit dat gedrag in mijn vrouwelijke genen verankerd: “Vrouwen zijn gewend om te zorgen en om op ieder hulpvraag in te springen. Ik zie in mijn praktijk dat als mannen minder gaan werken, ze die vrije tijd aan zichzelf gaan besteden. Vrouwen zijn gewend om anderen voorop te stellen. Eerst komt het gezin, het werk, het huishouden, de familie, de vriendinnen en helemaal onderaan dat lijstje komen ze zelf nog eens.” Ik moet een krachtige oplossing verzinnen waardoor ik thuis de boel de boel kan laten zodat ik aan mijn me-time toekom. Gelukkig wil een vriendin die drie dagen werkt en moeder is van een driejarige tweeling, ook graag tijd voor zichzelf. We besluiten samen een weekend naar Parijs te gaan. In de TGV verkneukelen we ons over onze mannen die er het hele weekend in hun eentje voor staan. “Het wordt vast een puinhoop,” zeg ik. “Ik denk dat hij nu pas merkt hoeveel ik eigenlijk doe.” “Ik heb geen boodschappen gedaan,” zegt mijn vriendin. “Dus moet hij met de tweeling de supermarkt in, en ik weet zeker dat ze allebei hun eigen kinderboodschappenkar willen.” Daarop barsten we in lachen uit, omdat we weten hoe zenuwslopend shoppen met kinderen kan zijn. Parijs is één lang en verrukkelijk me-time weekend. We huren fietsen waarmee we door de stad crossen, ik laat iedere gedachten aan calorieën varen waardoor ik ontspannen chocolademousse en tarte tatin naar binnen lepel en ik koop een schandalig dure tas ‘omdat ik het waard ben.’ In de trein naar huis begin ik me een beetje zorgen te maken. Ik verwacht dat mijn vriend me hologig ontvangt, doodmoe van een weekend zorgen voor kinderen en huishouden, dat het huis in een chaotische staat verkeert en de kinderen zich snikkend in mijn armen werpen omdat ze me zo hebben gemist. Er klopt niets van die verwachting. De kinderen zitten in een redelijke opgeruimde huiskamer tv te kijken. Ze kijken even op en zeggen “Hi mam.” Mijn vriend leest in de keuken ontspannen een krantje. Ook hij heeft een prima weekend gehad. Hij is met de kinderen naar een indoor speelparadijs geweest en is daarna met ze naar zijn ouders gegaan waardoor hij niet hoefde te koken. Vanavond wordt het soep met brood. Heb ik daar ook trek in? Verder zie ik dat er een was draait, de afwasmachine aan staat, en de berg strijkwerk niet veel hoger is geworden. Even voel ik me teleurgesteld: blijkbaar draait ons gezin prima zonder mij. Maar dan besef ik hoeveel vrijheid me dit geeft. Ik kan best wat meer tijd voor mezelf opeisen. Er is nog maar een gigantisch probleem: ikzelf. Hoe krijg ik mezelf zo ver dat ik ook thuis aan me-time toekom? Ik vraag het aan Denise Hulst. “Het beste is om eens na te gaan of alles wat je doet echt nodig is, of dat je het uit gewoonte doet. Is het uit gewoonte? Dan stop je daar onmiddellijk mee. Daarnaast kun je meer tijd creëren door je huishouden beter te organiseren. Ik noem wat voorbeelden: als je alles op een vaste plek opbergt, scheelt je dat een uur zoeken per dag. Kook voor twee dagen tegelijk, zodat je de volgende dag alleen nog maar eten hoeft op te warmen: dat is weer een half uur winst. Stop met strijken: hup, weer een uur in de week erbij..” Ik heb Denise’s adviezen ter harte genomen. Sindsdien kun je bij mij thuis niet meer van de vloer eten, maar ik kan ik wel zo de autopapieren, paspoorten en het sleuteltje van mijn fietsslot vinden. Mijn kinderen lopen in gekreukte kleding rond, en van de overhemden van mijn vriend strijk ik alleen nog maar het frontje. Soms eten we drie keer per week hetzelfde. En weet je: het kan mijn vriend en kinderen niets schelen, want ze hebben er een veel relaxtere mama en vriendin voor teruggekregen. Af en toe wat me-time doet wonderen! (kader) Nog meer tips voor meer me-time Zo krijg je een leeg hoofd Zo ga je om met stress Ga rechtop zitten op een stevige stoel en sluit je ogen. Voel heel bewust je lichaam. Registreer de gedachten die je hebt en je emoties. Je hoeft niets te veranderen of te beoordelen. Je maakt alleen de balans op: zo is het nu. Vervolgens richt je je aandacht op je ademhaling. Volg je inademing en je uitademing en doe dat twee minuten of twintig inademingen. Open dan je ogen. Je zult zien dat je je een stuk rustigerr voelt. Meer lezen? www.denisehulst.nl |
|
