MAARTJE FLEUR
INTERVIEWS
REPORTAGES
COLUMNS
CONTACT

“Door de crisis woon ik met mijn ex in één huis”

Daniëlle (33) kocht vier jaar geleden met haar vriend een droomappartement in Amsterdam. De relatie strandde toen de kredietcrisis losbarstte. Het appartement bleek onverkoopbaar waardoor zij en haar ex er nog steeds wonen.

“Iedere keer dat er iemand langs ons huis loopt en omhoog kijkt, denk ik: zou dat een potentiële koper zijn? Dan wil ik wel het raam opendoen en te roepen: ‘Kom maar binnen en kijk op je gemak rond!’ Over troep hoef ik me geen zorgen te maken, want we leven in een verkoopfolder. Je kunt van de vloer eten, ik heb steeds verse bloemen op tafel staan en je merkt er niets van dat ik op de bedbank in de keuken slaap. We willen de potentiële koper die ons uit deze nachtmerrie gaat bevrijden natuurlijk niet afschrikken.

In de lente van 2006 kochten Reinier en ik dit appartement. Toen hadden we al bijna een jaar gezocht naar een woning dat binnen ons budget paste, ruim genoeg was als we een kindje zouden krijgen, en in de binnenstad lag. We woonden nog niet samen. Ik huurde een piepklein appartementje in de Jordaan waar ik in mijn eentje al zo ongeveer uitbarstte. Ik had zo weinig kastruimte dat ik mijn jurken en blouses aan de gordijnrails ophing. Eten had ik nooit op voorraad omdat ik dat gewoon niet kwijt kon ik mijn kabouterkeukentje. Reinier woonde iets groter in Amsterdam-Oost, in een buurt waar ik nog niet dood gevonden zou willen worden. Het leek daarom logisch om samen iets te kopen. Ook omdat we met twee salarissen een veel duurder huis konden kopen want we verdienden allebei goed. Reinier is marketeer, ik ben manager bij een zorginstelling. Toch waren die salarissen vaak niet genoeg voor ons droomhuis. Wil je in Amsterdam aan een gracht in het centrum wonen, dan moet je minstens vier ton op tafel leggen, en wil je ook je kont kunnen keren, dan kan er zo één of twee ton bij. En dan moest je er snel bij zijn, want de huizen werden razendsnel verkocht.

Toen ik via via hoorde dat dit appartement vrij zou komen, leek dat een buitenkans. Het appartement ligt aan een gracht vlak bij de Utrechtsestraat. Daar fietste ik vaak verlekkerd langs de huizen. Ik belde de eigenaar en vroeg of we mochten komen kijken. Tijdens de bezichtiging kostte het me moeite om niet in gejuich uit te barsten. Het is een smal huis met vijf etages dat in tweeën is gespitst en de bovenste drie etages kwamen vrij. Op onze eerste verdieping bevindt zich een woonkeuken en een bijkeukentje met wasmachine en droger, op de tweede laag zit de woonkamer en een kleine badkamer, en op de derde verdieping twee slaapkamertjes met toegang tot het dakterras. Daar kun je met uitzicht op de daken van Amsterdam een proseccootje drinken. Helemaal geweldig dus. De vraagprijs van iets onder de zes ton lag eigenlijk boven ons budget. We probeerden erover te onderhandelen maar de eigenaar had iets van: take it or leave it. Logisch, want de woning stond nog niet eens officieel te koop. Uiteindelijk hebben we toch de vraagprijs geboden.

Het was niet makkelijk om de hypotheek rond te krijgen. De bank deed moeilijk toen bleek dat de taxatiewaarde onder de vraagprijs lag en we weinig spaargeld hadden. We zijn gaan rond shoppen en een andere bank wilde wel met ons in zee. Onze maandlasten waren flink: ruim drieduizend euro bruto per maand, meer dan 2000 euro netto per maand. We dachten: we doen het een tijdje rustig aan. Over een over een jaar of twee verdienen we meer en dan lachen we om dit bedrag. Reinier zou promotie maken en ik kreeg ieder jaar loonsverhoging. En mocht er iets misgaan dan verkochten we het huis toch gewoon weer? Dan hadden we een leuke winst gemaakt want iedereen weet dat een huis een goede investering is. Wat kon ons gebeuren?

In het begin van de zomer verhuisden we, en de eerst maanden voelden alsof we op vakantie waren. Dat was maar goed ook, want geld om ergens naartoe te gaan hadden we niet. Weken hebben we geklust waarna we op de grachten gingen varen in een bootje dat we van vrienden mochten lenen. Het was een heerlijke tijd. Maar toen in de winter dat vakantiegevoel verdween, verdwenen ook de vlinders in mijn buik. Eerst dacht ik: dat komt natuurlijk doordat we zijn gaan samenwonen. Voor die tijd zagen we elkaar niet iedere dag. Als ik van hem baalde trok ik me terug in mijn eigen huisje. Nu hadden we veel ruzietjes over dingen als: wie ruimt de vaatwasser uit, wie maakt de wc schoon, wie doet de boodschappen. Tot overmaat van ramp bleek die winter dat het huis niet goed was te verwarmen. Zodra de temperatuur onder de vijf graden zakte, veranderde onze slaapkamer in een koelcel. Voor ons seksleven was dat funest. Het is gewoon niet opwindend als je allebei met een pyjama opgeknoopt tot je kin ligt te klappertanden. Een handige oom van mij kwam kijken, en die stelde vast dat het dak geïsoleerd moest worden, en het liefst helemaal vervangen. Kosten vijfduizend euro. Mijn ouders schoten het bedrag voor, want Reinier en ik hadden er geen geld voor.

Ook al werd het in de slaapkamer warmer, de liefde tussen Reinier en mij bekoelde steeds meer. Op zijn werk ging het niet lekker want dankzij de kredietcrisis haakten veel klanten af of ze hadden een minder groot budget. De nieuwe afdeling die Reinier zou gaan leiden werd afgeblazen en het bedrijf moest reorganiseren. Reinier kwam bijna iedere dag chagrijnig en doodmoe thuis en wilde niets meer dan zombieachtig voor de tv hangen. Aan tafel eten vond hij onzin. Dat kon best met een bord op schoot bij RTL Boulevard. Uitgaan deed hij met vrienden, want mij zag hij toch al iedere dag. Ik voelde me in de steek gelaten. Als ik dat tegen Reinier zei, keek hij me aan van: waar heb je het over? Hij verweet me dat ik hem onder druk zette en te veel van een relatie verwachtte. Dat hield ik mezelf ook voor. Dat ik me af en toe ontzettend eenzaam voelde was vast normaal.

Toen werd ik verliefd op een man die ik leerde kennen via mijn werk. We stuurden elkaar opwindende sms-jes en zijn een keer wezen stappen, meer stelde het niet voor. Dat lag niet aan mij; hij hield me op afstand omdat hij net vader was geworden en absoluut niet wilde scheiden. Die verliefdheid zette me aan het denken. Wat voelde ik eigenlijk voor Reinier? Wilde ik nog kinderen met hem? Wilde ik wel oud met hem worden? En ik kwam tot de bittere conclusie dat mijn gevoel voor hem weg was. Toen ik dat aan Reinier vertelde was hij diep geschokt. Hij wilde de relatie redden, maar ik wist dat het geen zin had. Dat was een heel moeilijke periode. Ik heb twee weken bij mijn zus gelogeerd. Langer ging niet want ze heeft een gezin en ik liep behoorlijk in de weg. Toen ik weer thuis was, wilde Reinier er steeds over praten, maar ik had er niet zoveel aan toe te voegen. Als je geen liefde meer voelt, kun je dat niet er weer bij kletsen. Hij begreep niet dat ik ook veel verdriet had, maar al mijn dromen waren toch ook kapot? Iedere avond sliep ik in de woonkamer op de bedbank waar ik heel wat heb afgehuild.

Dat ons appartement verkocht moest worden stond als een paal boven water. Geen van beiden kon de hypotheek in zijn eentje opbrengen. We lieten een makelaar komen om de verkoop te regelen. Tot onze verbazing schatte hij de vraagprijs 30.000 euro lager in dan het bedrag dat wij in 2006 voor het appartement hadden neergeteld. Met het kostenkoper-verhaal betekende het dat we allebei met een schuld van 45.000 zouden blijven zitten. En dan hadden we ook nog die lening bij mijn ouders lopen waardoor de schuld per persoon opliep tot 47.500. De moed zonk me in de schoenen. Met zo’n hoge schuld zou het zo goed als onmogelijk worden om een hypotheek voor een andere woning te krijgen. Reiner en ik besloten om de oude vraagprijs voor ons appartement te vragen zodat die schuld niet zo hoog zou oplopen. We dachten: dan wachten we maar wat langer op een goed bod. Er hoefde ten slotte maar een iemand verliefd te worden op ons huis.

Herfst 2008 kwam ons huis op de markt. Ik verwachtte dat er snel kijkers zouden komen. Toen we zelf een huis zochten, moest je er immers als de kippen bij zijn omdat een woning anders al verkocht was. De eerste maand kregen we vijf kijkers maar niemand deed een bod. De maand erop kwamen er twee en in januari niemand. Inmiddels had Reinier zich erbij neergelegd dat het niet meer goed tussen ons kwam, en hij gedroeg zich uitermate koel tegen me. We aten nooit samen en hij deed niet meer dan huishoudelijke mededelingen. Op een avond nam hij een meisje mee naar huis terwijl ik op de bank lag te slapen. Ik werd wakker van het gebonk boven mijn hoofd. De volgende dag heb ik daar flink ruzie over gemaakt, want ook al hebben we geen relatie meer, dan mag hij nog wel rekening met me houden. Tijdens een lang gesprek bleek dat hij nog steeds behoorlijk kwaad op me was. We hebben allerlei afspraken gemaakt zodat we deze situatie beiden vol kunnen houden. De bedbank hebben we naar de keuken gebracht, want dat is mijn terrein. Reinier komt er alleen om te koken. De slaapkamers zijn zijn terrein, en de woonkamer kan door ons beiden worden gebruikt. Meestal zit Reinier daar omdat ik ook een zithoekje in de woonkeuken heb gemaakt. We hebben allebei twee plankjes in de koelkast en op de badkamerdeur hangt een schoonmaakschema. Seks met een ander heb je bij voorkeur bij die ander thuis. Heel studentenhuisachtig, maar het werkt. Vooral doordat ik me steeds voorhoud dat het tijdelijk is.

Het afgelopen jaar is er twee keer een bod op het huis gedaan. De ene zevenduizend onder de vraagprijs, de ander tienduizend. Reinier en ik gingen akkoord, maar beide keren bleek dat de potentiële kopers de hypotheek niet rond konden krijgen. Ongelooflijk frustrerend is dat. Inmiddels wil ik wel eens verder met mijn leven. Ik droom van een leuke relatie en een kind, maar zolang ik hier woon, zie ik dat er niet van komen. Reinier en ik overwegen nu om allebei een huurwoning te zoeken zodat we dit huis kunnen onderverhuren tot er een koper is. Maar daar zitten ook weer allerlei haken en ogen aan, en een betaalbare huurwoning in Amsterdam vinden is verschrikkelijk moeilijk. Het best zou zijn als ons huis snel wordt verkocht. De economie is aan het opkrabbelen, dus wie weet hebben we binnenkort geluk. Het is tenslotte een heel leuk huis. ”

< TERUG NAAR REPORTAGES